Από την ΑΕΚ στην ελληνική οικονομία…

Τζάνας Δημήτριος

Από την ΑΕΚ στην ελληνική οικονομία…

Ο υποβιβασμός της ΑΕΚ από την Σούπερ Λίγκα του ελληνικού ποδοσφαίρου αποτελεί θέμα που απασχόλησε και απασχολεί  πολύ περισσότερους από τους ευάριθμους οπαδούς της αθηναϊκής ομάδος. Ακόμη και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξέφρασε τη λύπη του!

Ανήκω σε αυτούς που ένοιωσαν λύπη για τον υποβιβασμό  καθώς αν και οπαδός αντίπαλης ομάδος, επισκεπτόμουν  κάποτε συχνά το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας με φίλους-οπαδούς της ΑΕΚ για να απολαύσουμε, σχεδόν πάντοτε, ένα εξαιρετικό θέαμα. Αυτά πριν από τέσσερις δεκαετίες περίπου (δεκαετία 70) όταν τα ήθη ήταν διαφορετικά….

Ωστόσο, λίγοι θεώρησαν ότι τα πεπραγμένα των διοικήσεων της τελευταίας κυρίως δεκαετίας νομοτελειακά οδήγησαν σε αυτή την εξέλιξη. Άλλωστε και άλλοι ιστορικοί σύλλογοι κατέληξαν σε χαμηλές κατηγορίες ή κινδυνεύουν να το πάθουν.

Όμως, στην περίπτωση της ΑΕΚ,  οι σωρευτικές αστοχίες των διοικήσεών της που μεταξύ άλλων περιέλαβαν το γκρέμισμα του ιστορικού γηπέδου της Ν.Φιλαδέλφειαςαπό τη μία, τις υπεξαιρέσεις δεκάδων εκατομμυρίων από άλλη και τις αλόγιστες/αμφιλεγόμενες δαπάνες για ποδοσφαιριστές -προπονητές και άλλες επενδύσεις από άλλες διοικήσεις.

Η ανοχή της πολιτείας σε σχέση με τις υποχρεώσεις της έδωσαν διαδοχικές ευκαιρίες τα τελευταία χρόνια που δεν αξιοποιήθηκαν καθώς η έντονη ύφεση δεν επέτρεψε την εκδήλωση ενδιαφέροντος από σοβαρούς επιχειρηματίες με «κιτρινόμαυρα αισθήματα» καθώς οι προηγούμενοι επενδυτές επέλεξαν τη στάση του stoploss και απομακρύνθηκαν.

Έτσι,  τα πτωχά οικονομικά δεδομένα της φετινής χρονιάς είχαν σαν αποτέλεσμα να κληθούν  νεαροί  κατά κανόνα ποδοσφαιριστές να κρατήσουν  το σύλλογο στη μεγάλη κατηγορία, στόχος που ήταν ελάχιστα πιθανό να πραγματοποιηθεί. Ίσως τώρα υπάρξει αυτοκριτική που μπορεί να οδηγήσει στη δραστηριοποίηση νέων επιχειρηματιών με ρεαλιστικό business plan που σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει τον ιστορικό σύλλογο σε διακρίσεις και πάλι.

Η πορεία της ΑΕΚ προς τον υποβιβασμό  μπορεί να οδηγήσει σε ανάλογους συνειρμούς για την ελληνική οικονομία και της θέση της στην ευρωζώνη. Η ελληνική οικονομία από κοινού με τις λοιπές χώρες της ευρωζώνης του νότου βιώνουν με εντονότατο τρόπο την ύφεση καθώς η Γερμανία αντιτίθεται σε οποιαδήποτε στρατηγική αμφισβητεί τη δημοσιονομική ορθοδοξία. Και αποτελεί κυριολεκτικά το μοναχικό λύκο της εμμονής στη συνταγή της λιτότητας όταν ακόμη και το ΔΝΤ συστήνει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Όμως, η Ελλάδα οφείλει να κάνει την αυτοκριτική της σε σχέση με το σύνολο των παθογενειών που εξέθρεψε επί δεκαετίες και οδήγησαν την οικονομία της στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητάς της. Έτσι, ουδείς δικαιούται να αγνοεί ότι:

- Τα δημοσιονομικά ελλείμματα (της Κεντρικής και της Γενικής κυβέρνησης) συνιστούν μόνιμο χαρακτηριστικό της διαχείρισης μετά τη μεταπολίτευση με μικρά μόνο διαλείμματα πρόσκαιρων προσπαθειών  νοικοκυρέματος. Ουδεμία προσπάθεια έγινε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας κράτους με λελογισμένο μέγεθος, με σύγχρονες και αποτελεσματικές διαδικασίες υλοποίησης των προσφερόμενων υπηρεσιών του. Είναι τραγική η διαπίστωση ότι μετά την εισροή τεράστιου ύψους πόρων από την Ε.Ε. μέσω των ΜΟΠ, των τριών ΚΠΣ και ενός ΕΣΠΑ η χώρα δεν έχει ολοκληρώσει το οδικό της δίκτυο και έχει φοβερές ελλείψεις στο σιδηροδρομικό της δίκτυο, στα λιμάνια της και στα αεροδρόμια, δηλαδή στις βασικές υποδομές που εξασφαλίζουν τις μετακινήσεις των ατόμων και των προϊόντων ανά τη χώρα.

- Το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών και ειδικότερα το  έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου  των τελευταίων δεκαετιών αποτυπώνει εναργέστατα το παραγωγικό έλλειμμα της χώρας, καθώς υπήρξαν έτη που οι εισαγωγές της ήταν 3,5 φορές το ύψος των εξαγωγών της ! Η μείωσή του συντελέστηκε  κατά καιρούς πρόσκαιρα με ειδικά μέτρα που αποθάρρυναν τη δαπάνη για εισαγωγές ή πρόσφατα λόγω της κατάρρευσης της εγχώριας κατανάλωσης σαν αποτέλεσμα της δραστικής μείωσης των εισοδημάτων. Ουδεμία σοβαρή προσπάθεια έγινε διαμόρφωσης ενός εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης με εξωστρεφή προσανατολισμό (όπως για παράδειγμα  τoσχέδιο της Mckinsey…) που θα λειτουργεί σαν πυξίδα για τον ιδιωτικό τομέα ώστε σε βάθος χρόνου οι εξαγωγές να ισορροπήσουν με τις εισαγωγές (συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών!). Ελάχιστα έγιναν προς την κατεύθυνση της υποκατάστασης των εισαγόμενων πετρελαιοειδών από τις ΑΠΕ (στη χώρα με τη άφθονη ηλιοφάνεια και τα καλύτερα ανεμολογικά δεδομένα…), με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα οι εισαγωγές πετρελαιοειδών να καλύπτουν πάνω από το 80% της αξίας των εξαγωγών μας!

- Το επιχειρηματικό περιβάλλον τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται ολοένα και περισσότερο εχθρικό καθώς οι σωρευτικές φορολογικές επιβαρύνσεις, η γραφειοκρατίακαι η διαφθορά της δημόσιας διοίκησης συνιστούν εδραιωμένα καρκινώματα για τη μείωση των οποίων ελάχιστη προσπάθεια καταβάλλεται (ποιος θυμάται αλήθεια το fasttrack;). Ουδεμία προσπάθεια έχει γίνει προς την κατεύθυνση της διαμόρφωσης απλών και σταθερών κανόνων άσκησης της επιχειρηματικής δράσης στην ελληνική οικονομία,  καθώς και ουσιαστικής βελτίωσης της δικαστικής ολοκλήρωσης των υποθέσεων με οικονομικό περιεχόμενο που υπόκεινται σε πολυετή διαδικασία μέχρις ότου τελεσιδικίσουν.

Αυτά και πολλά άλλα από τα κακώς κείμενα της ελληνικής οικονομίας τα γνωρίζουμε όλοι. Και ασφαλώς ευθυνόμαστε εμείς (βεβαίως όχι όλοι το ίδιο!) για τη χρόνια στρεβλή εικόνα της ελληνικής οικονομίας που νομοτελειακά όδευεως άλλος Τιτανικός προς το παγόβουνο. Η κα Μέρκελ δεν πρέπει να προσομοιάζεται με σύγχρονο Βελζεβούλ και να χρεώνεται για την τραγική και πολυεπίπεδη καθυστέρησή μας. Ας απορρίψουμε το βολικό συνωμοσιολογικό λόγο που μας οδηγεί στους κατά περίσταση ενόχους για τις κακοδαιμονίες μας: τους χρηματιστές, τις πολυεθνικές, τους ιμπεριαλιστές, τους Αμερικανούς, τους Γερμανούς, τους Εβραίους, τους ισλαμιστές, τους μασόνους και τις κλειστές λέσχες (τη Λέσχη Bilderberg ή άλλες…). 

Ας σταματήσουμε την αυτοθυματοποίησή μας και τη διεκδίκηση ιδιαίτερης μεταχείρισης από τους ξένους  επειδή εδώ γεννήθηκαν  οι μήτρες του δυτικού πολιτισμού.  Και τελικά, ας προσπαθήσουμε  να  πετύχουμε μια ελάχιστη συνεννόηση στην επιδίωξη ενός σύγχρονου αστικού εκσυγχρονισμού. Το μπορούμε;

 

Δημήτρης Τζάνας