Το κράτος ως εχθρός και τιμωρός

Παλάζης Χάρης

Το κράτος ως εχθρός και τιμωρός
Το σύνολο του ιδιωτικού τομέα τιμωρείται δίχως προσχήματα. Είναι λες και πολεμούν αυτούς που στηρίζουν τη χώρα. Ο ιδιωτικός τομέας συντηρεί με τους φόρους του το δημόσιο τομέα και συνέχεια πιέζεται να πληρώσει κι άλλα διότι το κράτος δε βγαίνει.
 
Αυτή η ιστορία με τους φόρους και τον ανοιχτό πόλεμο ενάντια στην παραγωγική τάξη κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει. Οι πολίτες πρέπει να πληρώνουν τους φόρους που αντέχουν και όχι απίθανης εμπνεύσεως χαράτσια επειδή απλώς το κράτος έχει τρύπα στα έσοδα. Ας κόψουν το λαιμό τους οι κυβερνώντες φοροεισπράκτορες όπως τον κόβουν οι πολύ μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις και να καλύψουν τη διαφορά. Δε μπορεί να παρακολουθούμε άπραγοι το θάνατο των επιχειρήσεων, την ανεργία των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και να κουνάμε απλώς καταφατικά το κεφάλι μας. Το κράτος γίνεται εχθρός και καλλιεργεί τη φοροδιαφυγή ως τρόπο επιβίωσης και ως μέσο εκδίκησης στην κρατική ανοησία.
 
Πως να αντιληφθούν όμως την αγορά άνθρωποι που ποτέ στη ζωή τους δε δούλεψαν πραγματικά; Άνθρωποι χωρίς ένσημα νομοθετούν. Τα πολιτικά ένσημα και τα ένσημα των αγώνων δε προκαλούν πλέον απλό αδιάφορο μειδίαμα όπως παλιά αλλά σύγχυση, θυμό και άγρια ένστικτα. Όταν είσαι μια ζωή κρατικοδίαιτος και ποτέ δεν έτυχε να μπεις μέσα ένα μήνα, να μην σου περισσεύει τίποτα διότι δεν έκανες τζίρο, ενώ έχεις υποστεί μείωση κύκλου εργασιών 40% να σου αυξάνουν το φόρο, μέχρι πότε θα αντέξεις; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να αντιληφθεί ότι πρέπει να πληρωθεί ΦΠΑ, εμπόρευμα/πρώτες ύλες, προμηθευτές, μισθοί υπαλλήλων και ΙΚΑ, εγκληματικός και παράλογος ΟΑΕΕ και κάθε λογής τιμωρητικού τύπου χαράτσι που ήρθε ξαφνικά ως αναλαμπή σε κάποια σύσκεψη οικονομικών φωστήρων επειδή δε βγαίνει η εξίσωση;
 
Υπάρχουν επιχειρήσεις οι οποίες παραμένουν στην Ελλάδα και δε φεύγουν τρέχοντας σε γειτονικές χώρες γιατί δε θέλουν να απολύσουν τους εργαζομένους τους. Γι αυτό και μόνο. Γνωρίζουν ότι οι απολυμένοι θα μείνουν στο δρόμο και δε πρόκειται να βρουν δουλειά τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν ήρωες που παλεύουν να τα βγάλουν πέρα ενώ το αόρατο χέρι του κράτους τους σπρώχνει πάλι κάτω όταν τολμούν να σηκωθούν.
 
Σε αυτή τη χώρα κυβερνούσαν και κυβερνούν αθεράπευτοι κρατιστές. Έχει καλλιεργηθεί η νοοτροπία που χαϊδεύει τους δημοσίους υπαλλήλους και θεωρεί απλά αριθμούς όλους τους υπόλοιπους. Ακόμη και σήμερα, αυτή την περίοδο φροντίζουν εξόφθαλμα τα δικά τους παιδιά ενώ στην πραγματική οικονομία γίνεται κυριολεκτικά πόλεμος.
 
Πέραν των φόρων και της τιμωρητικής λογικής το κράτος αποτελεί διαχρονικό εχθρό όλων κάνοντας τις όποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες δυσβάσταχτες. Υπάρχει κάποιος πολίτης ο οποίος πρέπει να πάει σε δημόσια υπηρεσία και δεν οπλίζεται με υπομονή πριν περάσει το κατώφλι της εισόδου; Αυτή την κατάσταση την ανεχόμαστε ακόμη αλλά ήρθε η στιγμή να θέσουμε ένα τέλος σε αυτή την παράνοια. Τόσοι φόροι, τόσες στερήσεις, τόσα μαγαζιά κλειστά, τόση ανεργία και δεν αλλάζει απολύτως τίποτα.
 
Η συμφωνία με τους εταίρους είναι απλή. Χρηματοδοτούν το χρέος μας και εμείς καλύπτουμε τις ανάγκες του προϋπολογισμού μας με όσα παράγουμε. Κοινώς θα τρώμε όσα βγάζουμε. Δεκαετίες το κράτος κάλυπτε το έλλειμμά του με δανεικά. Εφόσον πλέον αυτό δε γίνεται πρέπει να μειώσει αυτή τη διαφορά περικόπτοντας εκείνες τις δαπάνες που το ανάγκαζαν να δανείζεται επιπλέον. Αυτό που έγινε στην πραγματικότητα είναι αύξηση των φόρων αντί για μείωση κράτους. Συντηρούμε κάτι το οποίο για να μείνει όρθιο διαλύει μεθοδικά αυτούς που στην ουσία το συντηρούν.
 
Τα έσοδα αυξάνονται με περισσότερους ελέγχους και ανταποδοτικές υπηρεσίες. Όχι με τυχαία αύξηση των συντελεστών επειδή βγαίνει πρόσκαιρα η διαίρεση. Όσο προστίθενται φόροι τόσο η φοροδιαφυγή μεγαλώνει. Τόσα χρόνια παίζουμε αυτό το παιχνίδι δίχως αποτέλεσμα. Ήρθε η ώρα της κοινής λογικής. Η χώρα χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις για να γίνει το κράτος βιώσιμο από μαύρη τρύπα φόρων.
 
Είναι επιτακτική ανάγκη ο παραγωγικός κόσμος να εκπροσωπηθεί και εν συνεχεία να θωπεύσει το κράτος εχθρό κάνοντάς το φιλικό και εξυπηρετικό. Για να επιβιώσουμε ως χώρα και ως οικονομία. Για να γίνει η λέξη επένδυση από ανέκδοτο πραγματικότητα.
 
Είμαστε έτοιμοι γι αυτό η περιμένουμε την πλήρη ισοπέδωση της μεσαίας τάξης;