Συνδικαλιστές, με γιώτα

Μόραλη Εύη

Συνδικαλιστές, με γιώτα

Αυτός που επιλέγει στη ζωή του να κάνει ένα βήμα μπροστά και να ξεχωρίσει από το πλήθος, πώς λέγεται; Αυτός που δεν επιθυμεί να πάει με το ρεύμα και η πορεία τη ζωής του αθόρυβα τον κατατάσσει στους διαφορετικούς, πώς χαρακτηρίζεται;

 

Πολλοί τον ονομάζουν τρελό. Άλλοι τον βλέπουν ως χαμένο από χέρι.

Άλλοι τον ζηλεύουν και τον λοιδορούν.

Είναι όμως και αυτοί που του σφίγγουν το χέρι και τον ακολουθούν.

Είναι και αυτοί που παραδειγματίζονται από αυτόν και υιοθετούν τη στάση του.

Αυτό συνεπώς που επέλεξε ο ένας να κάνει, πολλαπλασιάζεται σε συμπεριφορές και αποκτάει οπαδούς.

Αυτός κάνει ένα βήμα μπροστά όχι επειδή πιστεύει μόνο ότι έχει δίκιο, αλλά επιπλέον επειδή δεν φοβάται να αποδείξει ότι αυτό που έχει να πει ίσως να ενδιαφέρει και να αφορά και άλλους ανθρώπους.

 

Ας κάνουμε λοιπόν την αναγωγή σε ένα χώρο εργασιακό.

Υπάρχουν οι καλοί, οι κακοί και οι μέτριοι εργαζόμενοι.

Θα το ρισκάρω και θα το πάω ένα βήμα πάρα-πέρα.

Ας κάνουμε την αναγωγή σε ένα εργασιακό χώρο που ανήκει στο δημόσιο.

Αυτόματα, δεν μιλάμε για καλούς, κακούς και μέτριους αλλά για Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους που είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι καλοί γίνονται μέτριοι και οι μέτριοι κακοί.

Οι κακοί θα είναι πάντα κακοί, δεν αλλάζει σχεδόν ποτέ αυτό και δεν υποβάλλεται σε διαφοροποιήσεις σημαντικές.

Μιλάμε όλοι λοιπόν για ένα άκρως διαβρωμένο και σαθρό σύστημα που σιγά-σιγά αποκοιμίζει και τον ικανότερο, τον βάζει να δουλεύει με ρυθμούς χελώνας και να παράγει έργο κατά το ήμισυ των δυνατοτήτων του.

Συμφωνούμε σε αυτό;

 

Έχουμε λοιπόν ως κρατούμενο ότι ο ικανός και εφοδιασμένος με πτυχία υπάλληλος, είναι γρανάζι ενός τόσο άθλιου και φαύλου συστήματος, που και να θέλει να προοδεύσει δεν μπορεί και δεν του δίνεται η δυνατότητα.

 

Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί καπελώνονται από συνδικαλιστικές φιγούρες που ως φαντάσματα στοιχειώνουν δημόσιες υπηρεσίες και υποχρεώνουν σε  περιθωριοποίηση τους συναδέλφους τους οι οποίοι δεν επιθυμούν να χρωματίζονται κομματικά, ενώ ταυτόχρονα τους βάζουν εμπόδια και τρικλοποδιές, στην πιθανή επαγγελματική τους ανέλιξη που δικαιωματικά τους ανήκει.

 

Υπάρχει λοιπόν ο ευσυνείδητος υπάλληλος, που το δημόσιο δεν ήταν η μόνη επαγγελματική του εμπειρία, έχει εργαστεί και στον ιδιωτικό με μεγάλη επιτυχία και έχει εμπλουτίσει την σταδιοδρομία του με γνώσεις και προσόντα, τα οποία δυνητικά θα ήταν άκρως εκμεταλλεύσιμα και προσοδοφόρα στην δημόσια υπηρεσία στην οποία εργάζεται.

 

Αυτός ο συγκεκριμένος υπάλληλος έχει δίπλα του το βύσμα, με το μπάρμπα στην Κορώνη, ο οποίος πατάει-δεν πατάει στην υπηρεσία, πληρώνεται κανονικότατα και το έργο του είναι από αντιπαραγωγικό έως μηδενικό.

Ο δε μισθός του, πιθανόν να είναι ίδιος και καλύτερος από αυτόν που παίρνει ο υπάλληλος με τα δύο μεταπτυχιακά, τις τρεις ξένες γλώσσες που η μόνη επαφή του με την Κορώνη είναι ο χάρτης της Ελλάδας.

Ο ασυνείδητος υπάλληλος ενδέχεται  να είναι και επίορκος. Κλέφτης, απατεώνας, λαμόγιο μεγάλο. -Μπορεί και να μην είναι, αλλά για την οικονομία του κειμένου, ασχολούμαι μόνο με αυτόν που είναι-.

Ο ευσυνείδητος υπάλληλος τον βλέπει, τον έχει δίπλα του στο γραφείο και δεν μιλάει, δεν αποκαλύπτει το έγκλημα και σωπαίνει.

Κάποιος άλλος, ευσυνείδητος κι αυτός υπάλληλος, πνίγεται από το δίκιο του και κάνει αναφορά. Πέφτουν όμως και οι δύο σε τοίχο.

Ο πρώτος στον τοίχο της σιωπής που επέλεξε από μόνος του και ο δεύτερος στον τοίχο ενός προϊσταμένου εξίσου διεφθαρμένου με τον υπάλληλο-λαμόγιο.

 

Ποιος κερδίζει σε αυτή την περίπτωση και ποιος χάνει;

 

Ο πρώτος που αποσιώπησε το έγκλημα, πώς ονομάζεται; 

Φιλήσυχος ή συνένοχος;

Ο δεύτερος που βγήκε επώνυμα και κατήγγειλε την παράβαση, πώς λέγεται;

Τρελός ή θαρραλέος;

Ποιες επιπτώσεις θα έχει ο ένας και ο άλλος;

Ποιος θα χάσει τη θέση του; Τι θα γίνει με τον επίορκο;

Τι θα γίνει με τη βελτίωση της υπηρεσίας;

Ποιος θα ξηλώσει τον προϊστάμενο;

Πώς μπορεί να προστατευτεί ο ικανός υπάλληλος που δεν ανήκει σε καμία συντεχνία και σε κανένα συνδικάτο;

Εφόσον στο Ελληνικό δημόσιο δεν φτιάχνονται «συνδικάτα» ευσυνείδητων υπαλλήλων χωρίς καμία κομματική ομπρέλα,  που να επιθυμούν να ξεμπροστιάσουν τη σαπίλα και τη μίζα, όλα θα βαίνουν καλώς σε αυτά τα χωράφια που κανείς δεν τα πείραξε τόσα χρόνια και οι υπηρεσίες φαντάσματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν, ενώ οι προϊστάμενοι που θα καλύπτουν τον επίορκο και τον εαυτό τους, θα ζουν και θα βασιλεύουν.

Σκέφτηκε κανείς πως και η συντεχνία μπορεί να γίνει για καλό και δίκαιο σκοπό;

Μια ιδέα έριξα...

 

Πηγή: Eyedoll.gr