«χούντα»

Ευθύς εξ αρχής: Δεν αναφέρεται στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά στο κατάντημα Ελλήνων συμπολιτών. Οι συνθήκες δεν ευνοούν: νεόπτωχοι, προδομένοι από τα παραδείγματα με τα οποία έχουν πορευτεί, απομονωτιστές, απέλπιδες, αγενείς, κάφροι για πλάκα. Παντού παρόντες, μικροί δικτάτορες. Ζουν μέσα μας κι ανάμεσά μας.

 

Τους κατηγορείς; Ο Έλληνας πεθαίνει κάθε μέρα. Στα νοσοκομεία και στα διαμερίσματα, στις θλιβερές γειτονιές της άρπα-κόλλα αισθητικής του. Στη μαύρη, ανασφάλιστη οικονομία της μικροδουλειάς για χαρτζιλίκι. Καμιά αξιοκρατία δεν επωάζει τα όνειρά του. Τα χαρίσματα περιμένουν talent shows, η νύχτα βράζει, η εγχώρια βιομηχανία τσόντας ακμάζει. Ανατολική Ευρώπη του 2000, αλλά με κυβέρνηση που για να δικαιολογήσει τις κομμουνιστικές καταβολές των ανθρώπων της ακρωτηριάζει την ιδιωτική παραγωγική δραστηριότητα. Αυτό γίναμε.

 

Μέσα σ’αυτό το σκηνικό, βρίσκει το ρόλο του ο φορέας του κάφρου. Όταν ξυπνά ο ιός τα βλέπει σαν το predator μέσα από χιλιάδες μάτια, όλα παραμορφωμένα, κοντόφθαλμα, στο τέλος τυφλά. Είναι πιο πατριώτης από σένα, πιο δημοκράτης από σένα, πιο Ευρωπαίος, πιο δίκαιος, πιο ονειροπόλος, πιο άξιος, πιο τίμιος, πιο έξυπνος, πιο γνώστης, πιο σοφός κι απλά πιο σωστός. Από λογική δε σκαμπάζει, μα αυτό είναι άλλο θέμα. Ξέρει να φωνάζει.

 

Ο κάφρος κάνει mobbing σε αγέλες, σαν αυθεντικός φαιοχίτωνας στον κυβερνοχώρο και τον φυσικό ομοίως. Τρέφεται από φυλλάδες, λαϊκισμό και ανώνυμα μπλογκ. Διασταλτικά, κορυφώνεται στην περίπτωση του μπαχαλάκια. Όπως κάθε ολοκληρωτισμός, δεν έχει χιούμορ. Αποτελεί «χούντα» (σε εισαγωγικά, σε διαφορετικό από το σύνηθες μεταφορικό συγκείμενο – καθώς το κείμενο αυτό θα διαβάσουν και πωρωμένοι ευήθεις, προς τους οποίους τονίζεται πως είναι έγκλημα να λες χούντα δημοκρατικά εκλεγμένη εξουσία, που δεν έχει καταλύσει το πολίτευμα) διότι ποινικοποιεί μιαν άποψη. Την απαγορεύει επί ποινή bullying.

 

Σου λέει, δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεις ότι ο Σαμαράς έπρεπε να είχε πάση θυσία κλείσει την αξιολόγηση. Είναι ανεπίτρεπτο να πιστεύεις μετά ότι πρέπει να συναφθεί συμφωνία το νωρίτερο. Εκτός ορίων, να υποστηρίζεις κατόπιν ότι ο Τσίπρας χρειάζεται τώρα όλη τη στήριξη των ευρωπαϊστών,  καίτοι μπροστά σ’ένα πακέτο-μπουρλότο, μνημείο κρατισμού και φορομπηχτικής εμμονής. Δεν χωρούν αυτά στις ζωτικές υπεραπλουστεύσεις των φαντασιακών απογόνων του Κολοκοτρώνη.

 

Κοινό των ενεργών κάφρων είναι ότι κατανέμονται σε οριζόντια τομή. Σου την πέφτουν από τ’αριστερά και τα δεξιά, γενικώς πανταχόθεν. Προεκλογικά, όταν εκθέτεις την κυβέρνηση, σε αποκαλούν συριζαίο. Κατόπιν, είσαι ξανά γερμανοτσολιάς. Πού και πού είσαι φασίστας. Συχνά νεοφιλελεύθερος. Γενικά, τσιράκι. Του ενός και του άλλου. Και πουλημένος. Αν, βέβαια, χαϊδεύεις τ’αυτιά των απονενοημένων ανευαίσθητων αναγορεύεσαι σε λαϊκό ήρωα – δεν πα να’σαι το χειρότερο λαμόγιο. Την ερπύστρια συρράπτει κατά βάση μια κοινή αισθητική. Το άρμα καίει συναίσθημα.

 

Η με κάθε κόστος, do-or-die παραμονή της χώρας στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα μπροστά στη βεβαιότητα ότι μια μονωμένη Ελλάδα θα πέσει σε περιπέτειες αλληλοσπαραγμού, δημοκρατικής υστέρησης και κυριαρχικής απώλειας ανυπολόγιστης κλίμακας σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ε, δεν χωρά σε κάθε νου. Αντίθετα, ανθεί στο κενό τσαμπουκάς και γιουρούσι.

 

Στο αγώνα για μια πατρίδα που δεν θα περιέλθει στο επίπεδο της δυστοπίας οι πίκρες είναι καθημερινότητα. Περισσότερο από την κατάντια της Δύσης, από την επιβολή των αγορών επί της πολιτικής, από τη διάβρωση του πολιτικού μας προσωπικού και το θλιβερό του επίπεδο, πονάει όμως η μαρτυρία του πλησίον που υποδέχεται τον χειρότερο εαυτό του.