Η πολιτική απέθανεν. Καιρό το συζητάμε. Τώρα συνετελέσθη και επισήμως. Όλο το προεκλογικό και εκλογικό σκηνικό βασίστηκε στην επικοινωνία, την εικόνα, την ατάκα, τις δημόσιες σχέσεις, την ελαφρότητα και τη χυδαιότητα. Ξημέρωσε για καλά η εποχή του twitter. 140 χαρακτήρες. Κι αν σ’αρέσει.
 
Η συνέπεια λόγων και έργων δεν έχει καμία σημασία. Το ψέμα νομιμοποιείται καθολικά, αρκεί να είναι ελκυστικό. Η ανάλυση δεν χωρά στο δημόσιο διάλογο. Δεν πουλάει. Ακόμα και στην τηλεόραση, ή το ραδιόφωνο, οι διευθύνσεις αποστρέφονται τις ουσιαστικές και μακροσκελείς συζητήσεις. Μπούγιο κι εξυπνάδα. Αυτό ζητάει ο καταναλωτής. Που έτσι γαλουχήθηκε. 
 
Δεν φταίει ο Αλέξης Τσίπρας, που το μοντέλο της όλης ύπαρξής του συνάδει με τα χαρακτηριστικά της εποχής. Κατά βάθος, οι αντίπαλοί του δεν τον απορρίπτουν . Απλώς τον ζηλεύουν. Κρα κάνουν στη ΝΔ για έναν όμοιό του.  Κάποιον που θα μπορούσε να βαφτίζει το μνημόνιο αντιμνημόνιο και να φωνάζει «πρώτη φορά αριστερά» αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο.
 
Την εποχή που ανατέλλει ορίζει το συναίσθημα. Η χειραγώγησή του προσδιορίζει τους εξουσιαστές. Και το συναίσθημα υπηρετείται από ταμπέλες και τσουβαλιάσματα: καλοί-κακοί, γερμαναράδες-ελληναράδες, νέο-παλιό. Και χαϊδεύει αυτιά. «Το δίκιο του λαού μας».  Του λαού που όσο τον δωροδοκούσαν, επευφημούσε εκείνους που τώρα κράζει. Συνθήκη της λογικής είναι οι στέρεοι ορισμοί μέσα στην πολλαπλότητα των εννοιών που συνθέτουν επιχειρηματολογία. Ξεπερασμένα πράγματα.
 
Κι ούτε χαρακατηρίζει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και τους ψηφοφόρους τους η ανικανότητα της κριτικής σκέψης. Γενικό το κακό. Πόσοι από την απέναντι όχθη δεν υπέκυψαν χθες στην ευκολία της χαιρεκακίας απέναντι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου; Το γεγονός ότι τώρα θα αναλάβει τη ΛΑΕ και θα επανέλθει δριμύτερη υπερβαίνει τον αφιονισμένο, βομβαρδισμένο νου, συχνά και των πιο ευφυών ανθρώπων.
 
Στα πράγματα έρχεται ένα μοντέλο ανθρώπου και πολίτη που, σε τεράστιο βαθμό, ούτε εκπαιδεύτηκε, ούτε θέλει να διαλέγεται επαρκώς. Κοουτσαρισμένο από πρεσβύτερους λαϊκιστές χαραμοφάηδες, ψημένο στη λογική της κατάληψης και του bullying, ταϊσμένο με όρους ιδεολογικού άσπρου-μαύρου και απομονωτισμού μέσα σε ένα παραπλανητικό περιβάλλον κοσμοπολιτισμού που παράγει το διαδίκτυο.
 
Στα πράγματα έρχεται η ισοπέδωση της οικειότητας και της εγγύτητας. Όταν στην πρώτη του ομιλία στην ολομέλεια, ο ΑΤ έλεγε ότι η κυβέρνησή του θα είναι «σάρκα από τη σάρκα του λαού» (σιγά μη χρησιμοποιούσε το βιβλικό «σαρξ εκ της σαρκός» και τον κατηγορήσουν για χρήση δεξιάς γλώσσας και επιτήδευση), έλεγε αλήθεια. Μιαν αλήθεια γενική.
 
Η νέα βουλή είναι ο καθρέφτης μας. Κόμματα που πανηγυρίζουν ή θρηνούν διότι κυμάνθηκαν μεταξύ του δύο και τρία τοις εκατό του εκλογικού σώματος – με 50% αποχή. Μια ΝΔ που φλερτάρει με τα φέουδα των δεινοσαύρων της. Μια κυβέρνηση των υπερήφανων, διχαστικών μετρίων, που την ψήφισε λιγότερο από το 20% των εγγεγραμμένων. Λεβέντης εκδικητής. Και ανερυθρίαστοι φασιστογενείς εθνικιστές στην άκρη.
 
Η αλήθεια κατατάσσεται στις δευτερεύουσας σημασίας αξίες. Η διατύπωση πρωτεύει. Η αποτελεσματικότητα ας περιμένει. Προέχει η υποτιθέμενη πρόθεση. Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι αυτών των διαπιστώσεων, επιβιώνει μια ελπίδα.
 
Η ιστορία κινήθηκε διαχρονικά από τις εξαιρέσεις και τις ομάδες. Και κρυμμένη στο βόρβορο του παλαιοκομματισμού και των αποτυχημένων εγχειρημάτων ανασαίνει μια μαγιά ασυντόνιστων, διάσπαρτων αντιστεκόμενων μονάδων, που αισθάνεται την απειλή της αποδομούμενης Ευρωπαϊκής ταυτότητας, της κοινωνικής αποσύνθεσης, της κακοποίησης της παιδείας, την ανάσα των τζιχαντιστών.
 
Η μεγάλη ευκαιρία της συστράτευσης του ΝΑΙ, της μειοψηφίας που στο περιπαικτικό δημοψήφισμα υποστήριξε επιχείρημα και όχι πρόσωπο, για την ώρα χάθηκε. Αν αυτό συνέβη, ούτως ώστε να προκύψει ένα αναγκαίο τελικό ξεκαθάρισμα, τότε ίσως και να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο νεκροφάνειας της πολιτικής, να υπάρχει ακόμα δυνατότητα για φιλί της ζωής.
 
 
*Ένας γενναίος νέος κόσμος: Το «Brave New World» του Άλντους Χάξλεϋ κυκλοφόρησε το 1932. Περιγράφει μια μελλοντική, ανελεύθερη δυστοπία, όπου χαρακτηριστικά του «παλιού» κόσμου, όπως τα αγαθά της ανθρωπιστικής παιδείας, έχουν εξαφανιστεί.

Facebook Comments