Καταθέσεις 7,2 δισ. ευρώ τηρούν τα ελληνικά νοικοκυριά σε τράπεζες εκτός συνόρων, γεγονός που κατατάσσει τη χώρα μας στη τρίτη θέση – μετά την Κύπρο και το Λουξεμβούργο – στην πανευρωπαϊκή κατάταξη των χωρών με τις υψηλότερες καταθέσεις στο εξωτερικό ως ποσοστό των συνολικών καταθέσεων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει σε άρθρο του στο blog της ΕΚΤ το στέλεχος της τράπεζας Matthias Rumpf, οι ελληνικές καταθέσεις σε άλλες τράπεζες της Ευρωζώνης αντιπροσωπεύουν το 4,7% των συνολικών καταθέσεων, έναντι 9,5% για την Κύπρο και 7,5% για το Λουξεμβούργο.
Συγκεκριμένα, στις 31 Αυγούστου 2024, τα νοικοκυριά της Ευρωζώνης είχαν περίπου 151 δισεκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς με τράπεζες εκτός της χώρας τους, που αντιστοιχεί στο 1,6% του συνόλου των καταθέσεων νοικοκυριών. Αυτό το ποσό είναι αυξημένο κατά € 95 δισεκατομμύρια ευρώ στις αρχές του 2020 (1,2% των καταθέσεων).
Η αύξηση αυτή αποδίδεται σε παράγοντες όπως τα αυξανόμενα επιτόκια και οι βελτιωμένες στρατηγικές μάρκετινγκ από διαδικτυακές τράπεζες.
Γαλλία, Λουξεμβούργο, Γερμανία και Ιταλία είναι οι κύριοι παραλήπτες διασυνοριακών καταθέσεων, με την Ιταλία να καταγράφει την υψηλότερη πρόσφατη ανάπτυξη. Σημαντικά, μικρότερες χώρες όπως το Λουξεμβούργο και η Εσθονία έχουν υψηλά ποσοστά ξένων καταθέσεων.
Η Γερμανία ηγείται σε σύνολο διασυνοριακών καταθέσεων, ακολουθούμενη από τη Γαλλία και την Ολλανδία. Η ανάλυση αποκαλύπτει επίσης διαφορές στις ροές καταθέσεων, με κάποιες χώρες να προσελκύουν περισσότερες ξένες καταθέσεις από όσες στέλνουν στο εξωτερικό, ενώ άλλες εμφανίζουν τη αντίστροφη εικόνα.
Συνολικά, αν και το μερίδιο των διασυνοριακών καταθέσεων παραμένει μικρό, έχει αυξηθεί σημαντικά, επηρεαζόμενο από τα επιτόκια, την ψηφιοποίηση και τις ανταγωνιστικές προσφορές τραπεζών.
Στην περίπτωση της Κύπρου, της Ελλάδας και της Σλοβενίας, όμως, τα στοιχεία της ΕΚΤ δείχνουν (Διάγραμμα), πως οι καταθέσεις σε τράπεζες άλλων χωρών είναι πολύ μεγαλύτερες από εκείνες άλλων Ευρωπαίων πολιτών. Και, βέβαια, είναι άγνωστο αν αυτά τα ποσά είναι “παρκάρισμα” μαύρους χρήματος ή απλά έλλειψη εμπιστοσύνης στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα.
