Σηκώνοντας για λίγο τα μάτια μας από τον μικρόκοσμό μας, που νοσεί από αφελή στερεότυπα, θα δούμε πολλά, αλλά θα δούμε π.χ. τι κάνουν τρεις από τις πιο δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης.
Θα δούμε τη Δανία που επί δεκαετίες ήταν το πρότυπο δημοκρατίας και αλληλεγγύης, να ακολουθεί εδώ και 5 χρόνια μια από τις σκληρότερες πολιτικές για το Μεταναστευτικό, με στόχο την «προστασία της Δανικότητας». Διέλυσε το πρώτο μη δυτικό γκέτο το Μιολνερπάρκεν απελαύνοντας τους εγκληματίες και διαχέοντας τους υπόλοιπους στην επικράτεια της χώρας. Απαγόρευσε την μπούργκα, έκανε υποχρεωτική την εκμάθηση της δανικής γλώσσας των μεταναστών και των παιδιών τους, αφαίρεσε επιδόματα σε μη συμμορφούμενους αιτούντες άσυλο, δημοσίευσε στατιστικά στοιχεία για την εγκληματικότητα ανά εθνικότητα και κατέσχεσε τα τιμαλφή που είχαν μαζί τους φτάνοντας οι μετανάστες. Ένα από τα αποτελέσματα ήταν μέσα σε λίγα χρόνια οι αιτήσεις ασύλου να μειωθούν σχεδόν κατά 90% (από 21.316 το 2015 σε 2.333 το 2024.
Στη φιλελεύθερη Γαλλία της Γαλλικής Επανάστασης η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η Αστυνομία θα συλλαμβάνει μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στη χώρα. Ενώ στην «αντάρτισσα» Ισπανία του Σοσιαλιστή Σάντσεθ μαίνονται σκληρές συγκρούσεις μεταξύ ακροδεξιών και μεταναστών. Καμία απ’ αυτές τις τρεις χώρες δεν είναι χώρα πρώτη υποδοχής, όπως είναι η Ελλάδα, έγιναν «ακροδεξιές» χώρες ή η πλειοψηφία των κατοίκων τους αρνούνται να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά σε μια επικίνδυνη κατάσταση, η οποία είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνη από ό,τι στην Ελλάδα που υποδέχεται καθημερινά καραβιές με χιλιάδες μετανάστες;
Το θετικό είναι ότι όσοι έχουν μείνει στην καταστροφική πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» στο όνομα ενός υποκριτικού ανθρωπισμού, γίνονται όλο και λιγότεροι και απομακρύνονται από την κοινωνία. Όπως κι αυτοί οι υπερπατριώτες που πιστεύουν αφελώς ή σκόπιμα κακόβουλα ότι αρκεί ένα ντου για να φύγουν οι παράνομοι μετανάστες από τη χώρα.
