Αυτό που συμβαίνει με τον Α. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κανονικό καλαμπούρι. Ο μεν Τσίπρας κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι είναι βουλευτής ενός κόμματος, ενώ κινείται ως αρχηγός ενός νέου κόμματος.
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι ένας βουλευτής του απεργάζεται τη διάλυση ή τη διάσπασή του. Όλοι στην Κουμουνδούρου τα συζητάνε, προσπαθούν να πλασαριστούν από εδώ ή από εκεί, «στηρίζουν» το κόμμα τους, αλλά αποθεώνουν το «μεγαλείο του ηγέτη». Μέχρι και η Ε. Ακρίτα, που είχε δηλώσει δημοσίως τη μεγάλη απογοήτευσή της μετά τη συντριβή του 2023 για τον Α. Τσίπρα, φαίνεται πως άλλαξε -πάλι- γνώμη και δήλωσε πως είναι «ο μεγαλύτερος ηγέτης της Αριστεράς ever»…
Αυτά μόνο στον θαυμαστό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και του αδιόρθωτου Α. Τσίπρα γίνονται. Ο μόνος που πραγματικά είναι για συμπόνια είναι ο Σ. Φάμελλος. Ο οποίος τυπικά είναι αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι και σίγουρος.
Αυτή η καινοφανής παραδοξότητα φαίνεται πως εξωθεί τις εξελίξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ημιδιαλυμένος όπως είναι, δεν μπορεί να διαγράψει τον Α. Τσίπρα. Μόνο ο «αδιάβροχος» Α. Τσίπρας μπορεί να δώσει μια αξιοπρεπή λύση. Άλλωστε, όπως λέγεται, τον πιέζουν και κάποιοι από τους ανθρώπους του, οι οποίοι αντιλαμβάνονται το γελοίον του πράγματος. Και η στοιχειωδώς αξιοπρεπής λύση δεν είναι άλλη από το να παραδώσει την έδρα του. Τυχόν ανεξαρτητοποίηση του εξυπηρετεί μόνο την τσέπη του Α. Τσίπρα και τίποτα άλλο, καθώς δυόμισι χρόνια που είναι βουλευτής είναι ένα αμίλητο φάντασμα.
Σημασία έχει ότι και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και συνεργάτες του ηγέτη του «Δημοκρατικού Καπιταλισμού» έχουν αντιληφθεί ότι αυτό το καλαμπούρι δεν μπορεί να συνεχιστεί.
