Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να επικαλείται την «κάθαρση» στην πολιτική, όμως η ίδια παραμένει βυθισμένη σε αντιφάσεις και ασάφειες.
Ενώ δηλώνει ότι προσεύχεται για μια αλλαγή που θα «σώσει τη χώρα», στην πράξη δεν έχει παρουσιάσει καμία σοβαρή, ρεαλιστική πρόταση ούτε συγκεκριμένο σχέδιο δράσης. Τα μεγάλα λόγια και οι ευσεβείς πόθοι μπορεί να συγκινούν επικοινωνιακά, όμως δεν αποτελούν πολιτική.
Αντί να μιλά για καθαρότητα, θα έπρεπε πρώτα να αποδείξει τη δική της αξιοπιστία και συνέπεια, διαφορετικά κινδυνεύει να μείνει απλώς μια ακόμη φωνή του λαϊκισμού που εκμεταλλεύεται την αγανάκτηση των πολιτών χωρίς να δίνει λύσεις.
