Η νέα τροπολογία για τη  διαχείριση του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη είναι γεγονός.

Φαίνεται πως η πρόσφατη εγκατάσταση από τον ήρωα –  απεργό πείνας επί 23 μέρες, ξεχείλισε το ποτήρι.

Στη ρητορεία τους μιλούν πολύ. Κάνουν χρήση λέξεων απαγορευμένων όπως: σεβασμός, αυτονόητο, ιερό, φόρος τιμής, ανιδιοτέλεια,  Ελλάδα. Λέξεις πολυφορεμένες που ξυπνούν το εθνικό αίσθημα. Λέξεις και έννοιες καταπατημένες χρόνια.

Είπαν πως τα 57 ονόματα των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών δε θα τα πειράξουν αλλά θα τ’ αφήσουν μέχρι να τα ξεθωριάσει ο χρόνος. Αλλά τα ψυχικά τραύματα κύριοι των επιζώντων δεν επουλώνονται ποτέ. Κι αυτή η τραγωδία είναι ένα ακόμα λιθαράκι στη συλλογική μνήμη.

Προφανώς και οι καταλήψεις του χώρου του μνημείου έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Οι ίδιες δράσεις εάν μεταφέρονταν στην αρχή της Ερμού π.χ. δε θα είχαν την ίδια βαρύτητα. Άρα η όποια αντίσταση είναι μια διαμαρτυρία απέναντι στους θεσμούς και όχι μια βεβήλωση του μνημείου. Αλλά αυτό δεν βολεύει στο αφήγημα.  

Στη ρητορεία τους μιλούν πολύ. Αυτοί που επί χρόνια είναι υποδουλωμένοι στον ξένο ζυγό, που αναφαίρετα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας θυσιάζονται στον βωμό των Μεγάλων Δυνάμεων, που μια Ελλάδα ξεπουλιέται μέρα μέρα.

Είναι οι ίδιοι που επί των ημερών τους, τσιμεντοποιήθηκε η Ακρόπολη, ο ιερός βράχος, για να υπάρχει εύκολη πρόσβαση. Είναι οι ίδιοι που επί χρόνια ανασκαφόμενοι τόποι με αρχαιότητες μένουν στην αφάνεια, κλειδωμένοι με λουκέτα, άλλοι αφημένοι στη μοίρα τους κι άλλοι που ρημάζουν στα σκουπίδια.  

Είναι οι ίδιοι που ερημώνουν τη χώρα. Που αφήνουν στο έλεος του θεού άγονες γραμμές, νησιά και τόπους ξεχασμένους. Που κορυφώνουν την αστυφιλία. Που οδηγούν στην υπογεννητικότητα.

Είναι οι ίδιοι που σκοτώνουν την εκπαίδευση και τη παιδεία. Που η πραγματική ιστορία των αγνώστων στρατιωτών αποκρύπτεται από τα ιστορικά εγχειρίδια, που οι ήρωες πολέμου πεθάναν στη ψάθα, σακατεμένοι στη ψυχή και στο σώμα και δεν τους αναγνωρίστηκε τίποτα.

Είναι οι ίδιοι που παρελάσουν στα τηλεοπτικά πάνελ νυχθημερόν ως διάττοντες αστέρες, εκπρόσωποι ναρκισσισμού και απύθμενου εγώ.

Αλλά είμαστε κι εμείς. Ο καναπές έχει το σχήμα του κώλου μας από τα χρόνια της αδράνειας.  Όπλο μας δεν είναι η σιωπή. Είναι η φωνή. Οι πράξεις.

« Ελλάδα! Χώρα των τραυμάτων, χώρα των σφαλμάτων, χώρα των θαυμάτων. Μέσα και μεσάζοντες. Πελατειακό σύστημα. Νούμερα ηγέτες, καρέκλες, εξουσία. Ελλάδα χώρα του φωτός. Στον αφανισμό της εργάζονται εντός κι εκτός »

Facebook Comments