«Το μέλλον της Ουκρανίας αφορά κυρίως τους Ουκρανούς πολίτες (που πρέπει να ερωτηθούν)»
«Το μέλλον της Ουκρανίας δεν μπορεί να αποφασιστεί χωρίς τους ίδιους τους Ουκρανούς»
Την δήλωση αυτή είχε κάνει (στην πλατφόρμα Χ) ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν υπονοώντας ενδεχομένως την συμμετοχή των Ουκρανών πολιτών στις όποιες αποφάσεις ληφθούν.
Η δήλωση αυτή είχε γίνει εν όψει της συνάντησης που προετοιμαζόταν ανάμεσα στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ και τον Ρώσο ομόλογό του Πούτιν στην Αλάσκα.
Η συνάντηση αυτή υποτίθεται ότι «πήγε καλά» (…) χωρίς ωστόσο να αποφέρει το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα.
Αντίθετα, η Ρωσία αύξησε κατά πολύ τις επιθέσεις της εναντίον ουκρανικών πόλεων με εκατοντάδες αμάχους ως θύματα.
… …
…
Η «τεχνητή νοημοσύνη» A.I. στην αντιμετώπιση του αδιεξόδου
Δεν γνωρίζω φυσικά τί περιλαμβάνει το (προ)σχέδιο Τραμπ των 28 σημείων για την ουκρανο-ρωσική διένεξη και τον ακήρυκτο (!) πόλεμο με τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και τις τεράστιες καταστροφές…
… Αλλά ελπίζω και προσδοκώ να περιλαμβάνονται τουλάχιστον δύο σημεία:
Α) Ότι η Ουκρανία δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και αυτό να το δηλώσει (κάποια στιγμή) απερίφραστα και ο (επιεικώς ανεπαρκής) πρόεδρός της.
Β) Ότι το μέλλον των διαφιλονικούμενων περιοχών, για χάρη των οποίων (υποτίθεται ότι) γίνεται ο ανηλεής αυτός πόλεμος – ντροπή για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, θα εξαρτηθεί από την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών που είναι (ή ήταν πριν τον πόλεμο) μόνιμοι κάτοικοι των περιοχών αυτών.
…
Επειδή όμως τίποτα από τα δύο δεν βλέπω και δεν ακούω να συζητιούνται από όσα διαρρέουν από το προσχέδιο, κατέφυγα στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) από όπου αλίευσα (μεταξύ άλλων γενικών και εκτός πραγματικότητος σκέψεων, που παραπέμπουν μάλλον σε «ευχολόγιο») τα εξής:
Ερώτημα: Ποια είναι η καλύτερη και δικαιότερη λύση για να λήξει ο πόλεμος Ουκρανίας Ρωσίας;
Απάντηση:
<<Μονομερή «δημοψηφίσματα» υπό κατοχή αποτελούν μια νομικά και πολιτικά αδύναμη βάση. Πιο ρεαλιστικό είναι ένα μεταβατικό καθεστώς υπό διεθνή εποπτεία, τοπική αυτοδιοίκηση με εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα…>>
<< Η ιδέα να ζητηθεί από την Ουκρανία να «παραχωρήσει» έδαφος υπό πίεση δείχνει νομικά και ηθικά προβλήματα — δημιουργεί προηγούμενο για παραβιάσεις κυριαρχίας και αποθαρρύνει (!) το διεθνές δίκαιο. (Μάλλον ταιριάζει καλύτερα το «παραβιάζει» έναντι του «αποθαρρύνει»).
Πολλές πρόσφατες προτάσεις (δημοσιεύματα 2025) προτείνουν εδαφικές παραχωρήσεις ως ταχεία λύση, αλλά αυτές είναι αμφιλεγόμενες και ριψοκίνδυνες.>>
<< Διαχείριση των κατεχόμενων περιοχών υπό διεθνή εποπτεία, με προγραμματισμένο χρονοδιάγραμμα για τοπικές εκλογές / αυτοδιάθεση μόνο όταν πληρούνται διεθνή πρότυπα.>>
<< Προτεραιότητα:
(α) σεβασμός στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας
(β) διεθνείς, νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας με μηχανισμούς επιβολής
(γ) δικαιοσύνη & αποζημιώσεις
(δ) διεθνής εποπτεία για οποιαδήποτε αλλαγή στις διοικητικές δομές των κατεχόμενων περιοχών.
Μόνο έτσι η «ειρήνη» θα είναι βιώσιμη και δίκαιη.>>
…
Από τα παραπάνω επισημαίνω ιδιαίτερα την λέξη «αυτοδιάθεση», γιατί υποδηλώνει κατά κάποιον τρόπο ότι μπορεί να κληθούν οι κάτοικοι των ουκρανικών περιοχών να αποφασίσουν σε ποια χώρα θέλουν να ανήκουν.
Ωστόσο, η έκφραση «ελεύθερα δημοψηφίσματα» ελλείπει και εδώ εντελώς.
… …
…
Κάποιες λογικές (έως αυτονόητες;) σκέψεις
1. Το διεθνές δίκαιο σαφώς απαγορεύει την χρήση βίας από οποιοδήποτε κράτος προς ένα άλλο.
2. Ακόμα περισσότερο απαγορεύει (και προφανώς δεν αναγνωρίζει) την αλλαγή συνόρων με χρήση πολεμικής βίας.
3. Το να αποφασίζεται και να αναγνωρίζεται αλλαγή συνόρων (όπως η προσάρτηση περιοχών της Ουκρανίας από τη Ρωσία) ερήμην των πολιτών που κατοικούν τις περιοχές αυτές, εκτός από ακραία αντιδημοκρατική και άδικη, καταλήγει τελικά να είναι και «αντιπαραγωγική», υπό την έννοια ότι δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Και δεν λύνει κανένα πρόβλημα καθόσον οι όποιες εθνικές διαφοροποιήσεις των κατοίκων θα εξακολουθούν να υφίστανται και να αποτελούν αιτία για συνεχείς προστριβές, βίαια επεισόδια και γενική ανασφάλεια.
Και αυτό διότι κάποια εθνοτική ομάδα θα θεωρεί ότι «αδικήθηκε» και θα θεωρεί ότι έχει «δικαίωμα» προσφυγής στη βία για να «αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη».
{Εκτός και αν επιλεγεί η “λύση” της εκδίωξης ή πλήρους εξαφανίσεως της μειοψηφικής (ή και… πλειοψηφικής) εθνοτικής ομάδας, κάτι που ευλόγως θεωρώ και ελπίζω ότι βρίσκεται εκτός πάσης συζητήσεως… τουλάχιστον για το αναγνωστικό κοινό του παρόντος}
4. Αν αντίθετα ερωτηθούν οι πολίτες και εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους, οι μειοψηφικές εθνοτικές ομάδες «το παίρνουν απόφαση» και αποφασίζουν να συμβιώσουν ειρηνικά με τους αλλοεθνείς συμπολίτες τους, όπερ και ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί σε παρόμοιες περιπτώσεις.
5. Το σημαντικότερο ίσως όφελος από την προσφυγή σε ένα δημοψήφισμα, θα είναι ότι απελευθερώνει όλους τους εμπλεκομένους, από το «στίγμα» της υποχώρησης, του ενδοτισμού και της (μη επιτρεπτής σε οποιονδήποτε ηγέτη) απεμπόλησης εθνικών συμφερόντων.
Αυτό ισχύει τόσο για τον ίδιο τον Ζελένσκι όσο και και για τον Πούτιν, αλλά και για τους λοιπούς Ευρωπαίους ηγέτες που ευλόγως δεν αποδέχονται να ωφεληθεί ή και να «δικαιωθεί» με οποιονδήποτε τρόπο ο επιτιθέμενος που έχει παραβιάσει όλες τις συνθήκες, το διεθνές δίκαιο και κάθε έννοια ανθρωπισμού.
6. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, ένα δημοψήφισμα θα είναι κάτι εύκολο.
Αντίθετα, θα πρέπει να συντρέξουν πολλές προϋποθέσεις, όπως:
– Να έχει προηγηθεί πλήρης κατάπαυση του πυρός
– Οι κατεχόμενες τώρα από τη Ρωσία περιοχές να βρεθούν υπό διεθνή διοίκηση.
– Το δημοψήφισμα να γίνει υπό την αιγίδα και τον έλεγχο του ΟΗΕ.
– Να δοθεί η δυνατότητα να ψηφίσουν όλοι οι πολίτες που κατοικούσαν στις διαφιλονικούμενες περιοχές, ακόμη και όσοι βρέθηκαν ως πρόσφυγες σε άλλες περιοχές ή και σε άλλες χώρες.
…
Ήδη από το 2014 και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στο Ντονμπάς της Ουκρανίας και την βίαιη προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν, είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο:
«Ουκρανία: Η Λύση πρέπει να δοθεί από τους Πολίτες της» (βλ. παραπομπή [1])
…
Είναι (για μένα τουλάχιστον) απορίας άξιο γιατί η λογική και αυτονόητη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία δεν απετέλεσε επιδίωξη όσων (υποτίθεται ότι) ήθελαν την ειρήνη.
Και είναι «βαθυτάτης θλίψεως άξιον» το ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν εκεί που όλοι γνωρίζουμε και μάλιστα με ευθύνη όλων των εμπλεκομένων (Βλ. σχετικά άρθρα στις [2] και [3]).
… …
…
Ας μην είμαστε όμως απόλυτα απαισιόδοξοι:
Α) Η «υποχώρηση» του Πούτιν ότι θα ήταν συζητήσιμη η προσάρτηση στη Ρωσία «μόνο» της περιοχής Ντονμπάς (επαρχίες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ, ενώ η προσάρτηση της Κριμαίας θεωρείται από τον ίδιο «τετελεσμένη»), όπου η εθνοτική ομάδα όσων αισθάνονται και δηλώνουν «Ρώσοι» είναι σημαντική, ενώ και οι ρωσόφωνοι γενικώς αποτελούν πλειοψηφία… αποτελούσε μέχρι τώρα ένα θετικό βήμα.
Β) Η (τότε) δήλωση του Μακρόν και η παράλληλη αποδοχή της από τις ηγεσίες όλων των ευρωπαϊκών κρατών (πλην της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας… βεβαίως-βεβαίως) αποτελούσε και αυτή ένα θετικό βήμα.
Γ) Οι προσπάθειες του προέδρου Τραμπ ήταν τουλάχιστον φιλότιμες έως και αξιέπαινες, τουλάχιστον έως τώρα.
Ωστόσο με όσα διαρρέουν για το περιεχόμενο του προσχεδίου, μάλλον χαλάει η έως τώρα θετική εικόνα.
Δ) Η έως τώρα ανυποχώρητη στάση του προέδρου Ζελένσκι δεν είχε συμβάλει στο ελάχιστο προς την όποια λύση. Βεβαίως και το Σύνταγμα κάθε χώρας πρέπει να είναι σεβαστό. Πλην όμως κάθε σύνταγμα υποτίθεται ότι υπηρετεί τις ανάγκες μιας χώρας και των πολιτών της. Υπό την έννοια αυτή μπορεί και να αλλάζει, όπως άλλωστε προβλέπεται σε κάθε ευνομούμενο κράτος.
Άλλωστε ο ίδιο σύνταγμα προέβλεπε «την υποχρέωση (!) της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ», όπως είχε κανονίσει ο προκάτοχός του (και κάκιστος πρόεδρος) Ποροσένκο, τον οποίο ο (ρωσόφωνος) Ζελένσκι νίκησε κατά κράτος στις εκλογές του 2019 υποσχόμενος «να φέρει την ομόνοια και ομαλή συνύπαρξη ανάμεσα στις διαφορετικές εθνότητες τους Ουκρανίας».
Πράγμα που ωστόσο δεν έκανε προκαλώντας την οργή του Πούτιν και ό,τι επακολούθησε.
Υπάρχει όμως πάντα η περίπτωση να διαφοροποιηθεί επιτέλους η στάση του. Δυστυχώς όμως αυτό θα γίνει κάτω από αφόρητη πίεση.
Ε) Η πρόταση ενός δημοψηφίσματος στις διαφιλονικούμενες περιοχές της Ουκρανίας (που τώρα βρίσκονται υπό ρωσική κατοχή) υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών με το ερώτημα «πού θα θέλατε να ανήκει η επαρχία, στην οποία ζείτε;» θα έφερνε προφανώς σε δύσκολη θέση τον Πούτιν, για δύο λόγους:
Ε1) Πρώτον, θα αποδείκνυε ότι τα «δημοψηφίσματα» που οργάνωσε στις περιοχές που είχε καταλάβει, ήταν εντελώς νόθα και άκυρα ως προϊόντα ακραίων εκβιασμών.
Ε2) Δεύτερον (χωρίς να είμαι βεβαίως σε θέση να γνωρίζω τί θα ψηφίσει ο καθένας), υποθέτω ευλόγως ότι ακόμα και αρκετοί πολίτες που αισθάνονται και δηλώνουν Ρώσοι, θα προτιμήσουν να παραμείνουν στην Ουκρανία αντί για την Ρωσία, την οποία κυβερνάει ο συγκεκριμένος σκληρός, απάνθρωπος, ψεύτης, διεφθαρμένος, αδίστακτος και επικίνδυνος (για όλους) δικτάτορας.
ΣΤ) Αν παρ’ όλα αυτά σε κάποιες περιοχές αποφασιστεί από τους πολίτες να προσαρτηθούν στη Ρωσία, αυτό θα αποδείξει περίτρανα ότι αυτές αποτελούσαν έτσι κι αλλιώς «ξένο σώμα» στην Ουκρανία, οπότε καλώς να φύγουν και να πάνε στην ευχή του Θεού, πράγμα που θα τους είναι μάλλον απαραίτητο για τη συνέχεια… !
Η) Μια ανάλυση στην οποία αντιπαραβάλλονται τα (ελεύθερα) δημοψηφίσματα με την φιλολογία για το «απαραβίαστο των συνόρων» γίνεται προς το τέλος του άρθρου μου, που αναφέρεται στην παραπομπή [3]).
… …
…
Ουκρανία, Ρωσία και «Συναντήσεις Κορυφής»: Η μπάλα …στην εξέδρα!
– Τί είχατε καταλάβει, παρακαλώ πολύ, από τις έως τώρα συναντήσεις του Τραμπ με τον Ζελένσκι και λοιπούς Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους;
– Γιατί το μόνο που κατάλαβα εγώ, είναι ότι συμφώνησαν στο εξής:
«Πρέπει να υπάρξει εγγύηση για την ασφάλεια και ακεραιότητα της Ουκρανίας μετά την λήξη του πολέμου και την (όποια) συμφωνία μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας».
Εδώ όμως αφήνονται αναπάντητα τα εξής καίρια ερωτήματα:
Α) Πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις θα επιδιωχθεί να τελειώσει ο πόλεμος;
Β) Για ποια ακριβώς Ουκρανία (της οποίας την ακεραιότητα θα προστατεύουμε) μιλάμε;
-Αυτή που ελέγχεται ακόμη από την ουκρανική κυβέρνηση;
-Αυτή που ελεγχόταν από την ουκρανική κυβέρνηση πριν τις βίαιες επεμβάσεις – επιθέσεις και προσαρτήσεις και τώρα ελέγχεται από την Ρωσία;
Καθόσον, για να την «προστατεύσεις», θα πρέπει προηγουμένως να έχεις εκκαθαρίσει και απελευθερώσει όσες περιοχές είναι τώρα υπό ρωσική κατοχή.
…
Βλέπουμε λοιπόν ότι ασχολούμαστε με το «μετά», χωρίς να επιζητούμε κάποιες αμοιβαίως αποδεκτές ή, έστω, ανεκτές και από τους δύο εμπλεκομένους διεξόδους για την λήξη του τωρινού και συνεχιζόμενου πολέμου και της αιματοχυσίας…
… (Η οποία – φυσικά – θα συνεχίζεται επ’ αόριστον, παρά τις συναντήσεις κορυφής, τις συνεδριάσεις και το «καλό κλίμα», που ο πρόεδρος Τραμπ ισχυρίζεται ότι πετυχαίνει.)
…
Είναι αυτό που εννοούμε όταν λέμε ότι κάποιοι «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα» !!
Με την εξής διαφορά:
Η μπάλα πρέπει πράγματι να φύγει από τους «παίχτες» και να πεταχτεί στην εξέδρα, την οποία αποτελούν οι πολίτες της Ουκρανίας, των οποίων η γνώμη είναι και η μόνη που πρέπει να ακουστεί και να εισακουσθεί.
… …
…
Επίλογος: Όταν η αμφιβολία ξεπερνάει κατά πολύ την Ελπίδα…
Θα μου πείτε ίσως:
– Και εσένα τί σε κόφτει για το τί θα γίνει στην Ουκρανία;
«Κείται μακράν» άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε και κάποιος δικός μας ηγέτης, μιλώντας για την… Κύπρο (!).
– Έχω την εντύπωση ότι ζητήματα που έχουν σχέση με Δικαιοσύνη, Ανθρωπισμό, Λογική και γενικότερα Πολιτισμό, μας αφορούν λίγο – πολύ όλους, ανεξάρτητα του «μακράν» και του «εγγύς»…
… όταν μάλιστα συνάνθρωποί μας υποφέρουν, χάνοντας ό,τι πολυτιμότερο έχουν, ακόμα και τη ζωή τους.
Εξ άλλου, ούτε η Ουκρανία κείται αρκούντως «μακράν», ούτε – πολύ περισσότερο – η Κύπρος, όπου συνέβησαν παρόμοια από τους Τούρκους, ούτε και η Γεωργία, από την οποία ο ίδιος Πούτιν απέσπασε διά της βίας την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία με παρόμοιες δικαιολογίες με αυτές που χρησιμοποίησε για να εισβάλει στην Ουκρανία.
Αν δεν μπει ένα φρένο σε τέτοια φαινόμενα, θα φθάσουμε να θυμηθούμε τον Δημοσθένη, με την κλασσική έκφραση «… τον εκείθεν πόλεμον δεύρο ήξοντα…» (τον από εκεί πόλεμο που θα έρθει εδώ) την οποία χρησιμοποίησε όταν προειδοποιούσε τους Αθηναίους για αυτό που τους περίμενε μετά την εισβολή του Φιλίππου της Μακεδονίας στην Όλυνθο της Χαλκιδικής.
…
Επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημα:
-Γιατί η λογική και αυτονόητη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία δεν απετέλεσε επιδίωξη όλων όσοι (υποτίθεται ότι) ήθελαν την ειρήνη και εξακολουθούν να την επιδιώκουν;
– Από ό,τι φαίνεται, μάλλον θα μείνω με την απορία μου.
Επειδή όμως «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία», ελπίζω :
1. Να μη μείνουν και οι Ουκρανοί με τους θανάτους και την δυστυχία τους και η όποια λύση δοθεί να μην είναι ταπεινωτική γι’ αυτούς.
2. Να μην ανταμειφθεί – «δικαιωθεί» ο «αντι-ναζιστής» (!) μεν, αλλά μιμητής των μεθόδων του Χίτλερ και αδίστακτος δικτάτορας Πούτιν.
(Εκτός των άλλων, ο Πούτιν έχει αποδειχτεί εντελώς αναξιόπιστος και ψεύτης, κάτι που πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν από τον «ειρηνοποιό» Τραμπ, που ελπίζω να μην αποδειχτεί αφελής μέσα στην πλεονάζουσα αυτοπεποίθηση και υπεραισιοδοξία του)
Έτσι λοιπόν ομολογώ ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, η αμφιβολία που με διακατέχει σε σχέση με την Ουκρανία, υπερτερεί κατά πολύ της όποιας ελπίδας μπορεί οποιοσδήποτε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος να διατηρεί…
… … …
… …
…
Παραπομπές
[1] Ουκρανία: Η Λύση πρέπει να δοθεί από τους Πολίτες της
[2] Ουκρανία και Ρωσία: Λάθη και εγκλήματα – Μέρος Α
[3] Ουκρανία και Ρωσία: Λάθη και εγκλήματα – Μέρος Β
Facebook Comments