Όσο η δημόσια συζήτηση κατακλύζεται από τις εικόνες των αγροτικών μπλόκων σε εθνικές οδούς και κόμβους, ένα πράγμα γίνεται ολοένα και πιο καθαρό: το πρόβλημα που παρακολουθούμε να εξελίσσεται στη χώρα δεν έχει ως πυρήνα του τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε τις πληρωμές που εκκρεμούν.

Αυτές αποτέλεσαν απλώς την αφορμή, όχι την αιτία. Ακόμα κι αν το κράτος κατέβαλε αύριο το πρωί όλα τα χρήματα που περιμένουν οι παραγωγοί –ακόμη και αν τα διπλασίαζε– τα μπλόκα δεν θα έφευγαν. Διότι το σημερινό κύμα κινητοποιήσεων δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πολιτικό.

Τα μπλόκα έχουν εξελιχθεί σε ισχυρό εργαλείο πίεσης απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει αποδείξει αξιοσημείωτη αντοχή στις κρίσεις των τελευταίων ετών. Από υγειονομικές πιέσεις και φυσικές καταστροφές, μέχρι σκάνδαλα και κοινωνικές εντάσεις, η κυβέρνηση έχει παραμείνει όρθια. Αυτή η εικόνα σταθερότητας είναι που κάνει σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης να βλέπει στους εξαγριωμένους αγρότες την «τελευταία ευκαιρία» να επιτύχει ό,τι δεν κατάφερε στο κοινοβούλιο, στις κάλπες ή στον δημόσιο διάλογο: να πλήξει πολιτικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Οι αγρότες βέβαια έχουν πραγματικά και σοβαρά προβλήματα. Όμως το μοντέλο των κινητοποιήσεών τους διαφέρει από αυτό άλλων επαγγελματικών ομάδων. Δεν χάνουν εισόδημα από την παρουσία τους στα μπλόκα, δεν επιβαρύνονται οικονομικά από την παραμονή τους στους κόμβους. Τα τρακτέρ αυτή την περίοδο δεν χρησιμοποιούνται, ενώ οι περισσότεροι συμμετέχοντες πηγαινοέρχονται στα σπίτια τους, επιστρέφοντας μόνο όταν πλησιάζει η ώρα του δελτίου ειδήσεων. Αυτό τους επιτρέπει να παρατείνουν τις κινητοποιήσεις χωρίς προσωπικό κόστος, ενώ ταυτόχρονα η χώρα επιβαρύνεται πολλαπλά — οικονομικά, κοινωνικά και λειτουργικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη όχι με ένα ενιαίο σύνολο αιτημάτων, αλλά με ένα πολυκερματισμένο μωσαϊκό: κάθε μπλόκο, κάθε συνεταιρισμός, κάθε υποομάδα ζητά κάτι διαφορετικό. Ο Χατζηδάκης, όσο κι αν επιδιώκει διαρκή διάλογο, βρίσκεται απέναντι σε έναν συνομιλητή χωρίς ενιαία φωνή και χωρίς διάθεση να υποχωρήσει όσο τα φώτα της δημοσιότητας παραμένουν στραμμένα πάνω τους. Στη φάση αυτή, καμία λύση δεν μπορεί να θεωρηθεί ρεαλιστική, όσο η ένταση παραμένει ψηλά.

Το κλειδί, όπως πάντα σε τέτοιες κρίσεις, δεν βρίσκεται μόνο στα κυβερνητικά μέτρα αλλά και στον κύκλο της δημοσιότητας. Όταν τα δελτία αρχίσουν να δίνουν προτεραιότητα σε άλλες ειδήσεις, όταν τα μπλόκα υποχωρήσουν από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, τότε θα αρχίσει να δημιουργείται πραγματικό περιθώριο πολιτικής αποκλιμάκωσης. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να αποτρέψουν οι οργανωτές: με συνεχείς μικροεντάσεις, αποκλεισμούς, αντιπαραθέσεις με οδηγούς ή την αστυνομία, επιδιώκουν να κρατήσουν τα φώτα αμείωτα.

Η μάχη λοιπόν δεν είναι για τα επιδόματα ή τις ενισχύσεις. Είναι για το ποιος θα αντέξει περισσότερο στον χρόνο —και κυρίως στο φως. Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν η πολιτική σταθερότητα της κυβέρνησης θα επικρατήσει ή αν τα μπλόκα θα εξελιχθούν σε μόνιμο εργαλείο φθοράς. Οι πραγματικές εξελίξεις, όπως όλα δείχνουν, αναμένονται κοντά στα Χριστούγεννα.

Facebook Comments