Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που, μιλώντας στην εκπομπή μου, είχα πει το προφανές: αν η κ. Καρυστιανού επιλέξει να κάνει κόμμα, δεν μπορεί πλέον να μιλά μονοθεματικά για τα Τέμπη.
Η πολιτική δεν είναι μονοπράκτο, είναι πρόγραμμα, θέσεις, λύσεις. Τότε, βέβαια, έπεσαν να με κατασπαράξουν. «Προσβάλλεις μια χαροκαμένη μητέρα», μου είπαν. Σήμερα, που το πολιτικό εγχείρημα φαίνεται να ωριμάζει, να την ξαναρωτήσω ή θα θεωρηθεί πάλι ιεροσυλία;
Μας λέει ότι θα πολεμήσει τη διαφθορά. Ωραία. Σεβαστό. Αλλά ο πολίτης δεν ζει μόνο με συνθήματα. Ζει με λογαριασμούς, με ακρίβεια, με τιμές που δεν βγαίνουν. Θα μας πει, άραγε, τι πιστεύει για το μοσχάρι, τον καφέ, τη φέτα που έφτασε τα 15 ευρώ το κιλό; Γιατί η Δικαιοσύνη είναι κορυφαίο αίτημα, αλλά χωρίς φαγητό στο τραπέζι δεν καταπίνεται ούτε το πιο δίκαιο δίκαιο.
Το πρόβλημα είναι ευρύτερο. Η χώρα έχει γεμίσει σωτήρες. Μπαίνουν με δάφνες, βγαίνουν με κατάρες. Τους χειροκροτούμε στην είσοδο, τους αποδοκιμάζουμε στην έξοδο. Σαν σταθμός μετρό η πολιτική σκηνή: άλλοι μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν, κανείς δεν μένει να οδηγήσει το τρένο. Από τη μία η Καρυστιανού ετοιμάζεται να περάσει το κατώφλι, από την άλλη ο Κασσελάκης ψάχνει την έξοδο κινδύνου. Πιο δίπλα ο Αλέξης περιοδεύει με την Ιθάκη στο χέρι, ο Σαμαράς στέκεται στο κατώφλι και το σκέφτεται.
Και κάπου εδώ, έρχεται το ερώτημα της κυβερνησιμότητας. Όχι, η Ελλάδα δεν πάσχει επειδή κατέρρευσε το κοινωνικό συμβόλαιο ή επειδή μπήκαμε σε θεωρητική κρίση Δημοκρατίας. Πάσχει γιατί ο καθένας απαιτεί τα πάντα, χωρίς ευθύνη, χωρίς μέτρο. Ξυπνάμε ένα πρωί και πιστεύουμε ότι είμαστε ο Βενιζέλος, ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου.
Κάποτε μου πρότειναν κι εμένα να κατέβω στην πολιτική. Σκέφτηκα απλά: αν δεν μπορώ να κυβερνήσω το σπίτι μου, πώς θα κυβερνήσω τη χώρα; Δεν είναι σεμνότητα. Είναι αυτογνωσία. Κάτι που λείπει δραματικά από τους σημερινούς μεσσίες, που μπερδεύουν τη φαντασίωση με την ηγεσία και το χειροκρότημα με την ικανότητα.
