Ο Αλέξης Τσίπρας δεν επέστρεψε για έναν δεύτερο ρόλο.
Τουλάχιστον αυτή την εικόνα καλλιεργεί η πολιτική του διαδρομή. Ωστόσο, η φιλοδοξία δεν αρκεί για να χτίσει κανείς πλειοψηφικό ρεύμα. Και το επικοινωνιακό περιτύλιγμα δεν υποκαθιστά το περιεχόμενο.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο την επόμενη εμφάνισή του. Αφορά το πολιτικό επιχείρημα που θα πείσει πέρα από το γνώριμο ακροατήριο. Διότι οι παλιοί λογαριασμοί δεν κλείνουν με καινούργιες φωτογραφίες.
Η κορυφή απαιτεί περισσότερα από ατάκες
Η διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην αντιπολίτευση απαιτεί πρόγραμμα, στελέχη και αξιοπιστία. Αντίθετα, οι προσωπικές αιχμές και οι μεγάλες υποσχέσεις προσφέρουν πρόσκαιρο θόρυβο. Έπειτα, η καθημερινότητα επιστρέφει και ζητά απαντήσεις.
Παράλληλα, ο ανταγωνισμός με τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν λύνει από μόνος του το πρόβλημα. Η δεύτερη θέση αποκτά νόημα μόνο όταν συνοδεύει μια πειστική πρόταση εξουσίας. Διαφορετικά, η μάχη θυμίζει διαγωνισμό αρχηγών χωρίς καθαρό κυβερνητικό ορίζοντα.
Ο επόμενος αιφνιδιασμός
Άρα, θα επιχειρήσει ο Αλέξης Τσίπρας κάποια θεαματική κίνηση; Η πολιτική του ιστορία επιτρέπει αυτή την εκτίμηση. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ούτε την επιλογή ούτε το αποτέλεσμά της.
Το δύσκολο δεν είναι να προκαλέσει έκπληξη. Είναι να κερδίσει ξανά εμπιστοσύνη. Άλλωστε, οι ψηφοφόροι έχουν μνήμη. Και αυτή τη φορά, το χειροκρότημα χρειάζεται περισσότερα από έναν επικοινωνιακό αιφνιδιασμό.
