Ο λόγος της Μ. Καρυστιανού, όπως σωστά επισημαίνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν συμβάλλει σε μια σοβαρή και θεσμική δημόσια συζήτηση, αλλά κινείται στη σφαίρα της συναισθηματικής φόρτισης και της γενίκευσης.
Η απόπειρα μετατροπής μιας τραγωδίας σε πολιτικό εργαλείο, χωρίς τεκμηρίωση και με όρους απόλυτης καταγγελίας, οδηγεί αναπόφευκτα σε παραλογισμό και πόλωση.
Αντί να ενισχύει την αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης, ο συγκεκριμένος λόγος θολώνει τα όρια μεταξύ δικαιολογημένης αγανάκτησης και πολιτικής εκμετάλλευσης, υπονομεύοντας τελικά τον ίδιο τον δημόσιο διάλογο που υποτίθεται ότι υπηρετεί.
