Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή όπου η δημόσια σφαίρα παρασύρεται από την υπερέκθεση και δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ένα νέο, ακαταμάχητο ρεύμα καταφθάνει.
Το ζήσαμε πρόσφατα με το λεγόμενο «τσουνάμι Κασσελάκη», όταν η παρουσία του μονοπωλούσε τα κανάλια, τα social media και τις παρέες· μια εικόνα που έδινε την εντύπωση ότι ο Στέφανος μπορούσε να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό με την ίδια ευκολία που σάρωσε εσωκομματικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ λιγότερο εντυπωσιακή.
Σήμερα, το φαινόμενο επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά με τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο του βιβλίο. Οι 762 σελίδες του πρώην πρωθυπουργού έχουν γίνει το κεντρικό θέμα της δημόσιας συζήτησης, δίνοντας την εντύπωση ότι ο Τσίπρας επανέρχεται ως πολιτική δύναμη κύρους, σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από το καλοκαίρι του 2015. Η επικαιρότητα, για λίγο, έμοιασε να αφήνει στην άκρη κρίσιμα ζητήματα — από την Ουκρανία έως την οικονομική πολιτική — για να επιστρέψει στις παλιές κόντρες, στους γνωστούς πρωταγωνιστές και στο γνώριμο αφήγημα της «δραματικής νύχτας» στο Μαξίμου.
Η υπερέκθεση όμως, όσο εντυπωσιακή κι αν φαίνεται, δεν πρέπει να συγχέεται με πραγματική πολιτική δυναμική. Ο Τσίπρας επιχειρεί ένα restart με παρουσιάσεις, περιοδείες και ένα νέο εγχείρημα που —όπως διαρρέεται— θα ανακοινωθεί την άνοιξη. Το ζητούμενο όμως δεν είναι οι αναμνήσεις ή οι ανασκαφές στο παρελθόν· είναι το περιεχόμενο. Θα παρουσιαστεί ένα σοβαρό πρόγραμμα; Θα κατατεθεί μια συνολική πρόταση για οικονομία, θεσμούς, εξωτερική πολιτική; Και κυρίως: θα ενδιαφερθεί κανείς να το ακούσει;
Διότι αν ο δημόσιος διάλογος συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από το τι έγινε με Λαφαζάνη, τι ειπώθηκε με Βαρουφάκη ή πώς εξελίχθηκαν οι σχέσεις με τον Καμμένο, τότε το εγχείρημα του Τσίπρα θα μείνει εγκλωβισμένο στη νοσταλγική ανάγνωση του 2015. Και αν η συζήτηση για τις ιδεολογικές του θέσεις περάσει αδιάφορη —αν δηλαδή δεν υπάρξει ουσιαστικό ενδιαφέρον για τις προτάσεις του— τότε θα καταστεί σαφές ότι το βιβλίο δημιούργησε απλώς έναν πρόσκαιρο θόρυβο.
Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν ο Τσίπρας μπορεί να ξεφύγει από την εικόνα ενός πολιτικού comeback βασισμένου στη νοσταλγία ή αν το νέο του αφήγημα θα αντιμετωπιστεί ως κουτσομπολίστικος επίλογος μιας εποχής που έχει κλείσει οριστικά. Σε μια χώρα που χρειάζεται προτάσεις για το αύριο, η επιστροφή στο χθες προσφέρει μόνο θέαμα — όχι λύσεις.
