Τις Πταίει Έλληνες;

Λοβέρδος Γιάννης

Τις Πταίει Έλληνες;, ειδήσεις από την ελλάδα, ειδησεις τωρα ελλαδα, τα τελευταια νεα τωρα

Μολονότι έχουν περάσει περισσότερα από 7 χρόνια από τότε, που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία, ακόμα πολλοί συμπολίτες μας δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους λόγους για τους οποίους έχουμε φτάσει στο σημερινό αδιέξοδο. Επιμένουν να παρασύρονται από τα ψέματα των κυβερνώντων, να ελκύονται από τα σαθρά οράματα της Αριστεράς και να πιστεύουν ότι δήθεν εξυφαίνονται διεθνείς συνωμοσίες εις βάρος του ελληνισμού. Πάντα έλεγα και συνεχίζω να λέω ότι η ευθύνη βαραίνει περισσότερο την κοινωνία μας, που δέχτηκε τη διαμόρφωση αυτού του φαύλου συστήματος εξουσίας, που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Πρέπει επιτέλους να απαντήσουμε το ερώτημα, που είχε θέσει με το ιστορικό του άρθρο πριν από 1,5 περίπου αιώνα ο μεγάλος Χαρίλαος Τρικούπης: «Τις πταίει»; Και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Επειδή εγώ δεν έχω μάθει να χαϊδεύω τα αυτιά σας, πρέπει να πω ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αναμφίβολα  φέρουν τεράστιες ευθύνες για την κατάντια του τόπου σήμερα αλλά όχι για τους λόγους που τους καταμαρτυρά σήμερα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Το ΠΑΣΟΚ κι η ΝΔ δεν φταίνε τόσο για τα όσα έκαναν μετά το 2010. Φταίνε για όσο έκαναν μετά το 1974 κι ιδίως μετά το 1981. Όταν υπέκυψαν στον αριστερό λαϊκισμό και στον κρατισμό, με δανεικά χρήματα.  Όταν με δανεικά και κοινοτικά κονδύλια δημιούργησαν ένα φαύλο, γραφειοκρατικό, δυσλειτουργεί κι, διεφθαρμένο κράτος. Κι ένα ρουσφετολογικό, αδιέξοδο, αυτοκαταστροφικό συνταξιοδοτικό σύστημα, που αποτελεί τη μεγάλη καταβόθρα των δαπανών με 3 εκατ. συνταξιούχους και 4,5 εκατ. συντάξεις σε μια χώρα με πληθυσμό λίγο πάνω από τα 10 εκατ.

Το ΠΑΣΟΚ κυρίως  κι η ΝΔ δευτερευόντως φταίνε διότι για να τους ψηφίζετε και να διατηρούν την πολύτιμη εξουσία, έφτιαξαν κομματικούς στρατούς που τους "βόλευαν" στο Δημόσιο χωρίς προσόντα, χωρίς ικανότητες, χωρίς διάθεση για προσφορά. Ποιος άλλωστε "βολεμένος" θέλει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο; Μόνο να απολαμβάνει το βόλεμα του. 

Αυτό το κράτος με τις στρατιές των βολεμένων και των 50αρηδων συνταξιούχων, με τα γελοία αλλά πολυέξοδα επιδόματα, τα απίστευτα υψηλά εφάπαξ, τα προνόμια και τους υψηλούς μισθούς και συντάξεις, από τους μεγαλύτερους στην ΕΕ, ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει.
Όπως έγινε τελικά το 2010. Να σκεφθείτε μόνο ότι τη δεκαετία 2000-2009, δηλαδή την προ μνημονίων δεκαετία, η κρατική επιχορήγηση στα ασφαλιστικά ταμεία έφτασε στο αστρονομικό ύψος των 220 δις ευρω. Δηλαδή αν συνυπολογίσουμε και τους τόκους μιας δεκαετίας, όσο περίπου ήταν το Δημόσιο χρέος το 2010 όταν μπήκαμε στα Μνημόνια.

Κι όμως, το 2001 το σύνολο του λαού και του πολιτικού κόσμου απέρριψαν το νόμο Γιαννίτση με τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια όλων των εποχών γιατί δεν ήθελαν να "ξεβολευτούν". Ενώ είναι βέβαιο ότι αν είχαμε ξεβολευτεί τότε συγκροτημένα ίσως να μην μπαίναμε στα Μνημόνια μετά μια δεκαετία. Όπως μια δεκαετία νωρίτερα, ο αείμνηστος Κων. Μητσοτάκης μας είχε όλους προειδοποιήσει έγκαιρα για την πορεία προς την χρεοκοπία. Αλλά δεν θέλαμε να τον ακούσουμε.

Εκείνα τα φαύλα χρόνια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έπαιρναν αθροιστικά πάνω από 80-85% σε κάθε εκλογή. Σήμερα με το ζόρι πιάνουν το 40% μαζί. Κι αν δεν ήταν ο Κυριάκος που προσέδωσε μια φιλελεύθερη δυναμική στη ΝΔ, ενδεχομένως ούτε αυτό θα συνέβαινε 
Ο κόσμος τους τιμωρεί όχι γιατί δημιούργησαν το φαύλο κράτος που μοιραία χρεοκόπησε το 2010. Αλλά γιατί δεν μπορούν να το διατηρήσουν όπως ήταν. Γιατί η διαφθορά, η αναποτελεσματικότητα, η γραφειοκρατία, το "βόλεμα" του Δημοσίου δεν ενοχλούσε την πλειοψηφία των πολιτών μέχρι το 2010. Τις αμαρτίες του φαύλου κράτους τις θυμηθήκαμε οι περισσότεροι από μας όταν αρχίζαμε να ξεβολευόμαστε. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. 

Γι αυτό αν εμείς οι πολίτες πρώτοι από όλους δεν αλλάξουμε νοοτροπία ούτε το πολιτικό σύστημα θα αλλάξει ούτε η χώρα θα προοδεύσει. Πρέπει εμείς να απαιτήσουμε τις αλλαγές. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να σερνόμαστε στη μιζέρια των τελευταίων ετών περιμένοντας μετά το Τρίτο, το Τέταρτο και το Πέμπτο Μνημόνιο.

Όσο κι αν θυμώσετε μαζί μου και με βρίσετε ξέρετε μέσα σας πως έχω δίκιο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι αν δεν αλλάξουμε εμείς οι πολίτες ούτε το πολιτικό σύστημα θα αλλάξει κι ούτε η χώρα.