Με αφορμή τη μαύρη επέτειο από τη καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής τον Ιούλιο του 2018, η σκέψη μου ταξίδεψε στα γεγονότα με τα περισσότερα θύματα τα τελευταία 25 χρόνια στην Ελλάδα.
26 Σεπτεμβρίου 2000: Ναυάγιο Εξπρές Σάμινα, 82 νεκροί. Οι ναυαγοί σώζονται από τους ψαράδες της Πάρου – Αντιπάρου με τα ψαροκάικα τους. Τα κρατικά, σωστικά εναέρια μέσα καθηλωμένα. 13 Απριλίου 2003: Η
Γιορτές Ημέρες ανταλλαγής ευχών και δώρων Οι τελευταίες περπατησιές ενός έτους κι οι πρώτες του νέου Για όλους; Αθήνα Η πόλη των αντιθέσεων Όπως κάθε πρωτεύουσα που δε σέβεται τον εαυτό της,
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… Έτσι πιθανόν θα ξεκινήσει και σε εκατό χρόνια ο αυριανός παραμυθάς, το αφήγημα για τα ελληνικά ΜΜΕ. Αλλά τι να πρωτοχωρέσει μέσα. Η ιστορία είναι παλιά.
Δυόμιση χρόνια πριν στηνόμασταν κάθε απόγευμα στις 6 για να ενημερωθούμε για τα τότε ημερήσια διψήφια κρούσματα. Ύστερα γίναν τριψήφια, τετραψήφια, πολυψήφια.
Σε έναν υπέροχο πλαστικό κόσμο αποτελούμενο από συσκευασίες, ρούχα, εξαρτήματα, στήθη, χείλη και τόσα άλλα, τα πλαστικά καλαμάκια δεν χωρούσαν. Και αντικαταστάθηκαν από χάρτινα. Τα τελευταία δεν ρουφάνε, λυγίζουν, διαλύονται. Στις παλιές
Το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς στον Έβρο, στις φλόγες. Από τις μεγαλύτερες προστατευόμενες περιοχές «Natura 2000» με ενδημικά φυτά και σπάνια αρπακτικά πουλιά.