ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Λιμνιωτάκη Δέσποινα

Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα

Το μεσοκαλόκαιρο του 2020 - εν μέσω κορονοϊού, ιστοριών διαχειριστικής επιτυχίας της πανδημίας, φόβων και προετοιμασιών για ένα δύσκολο φθινόπωρο - πέρασε κάτω από το όριο ανίχνευσης των ανθρώπων που μάχονται για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η τροποποίηση του άρθρου 1519 του Αστικού Κώδικα που αφορά στην αλλαγή κατοικίας του παιδιού.

Αγώνας από την αρχή

Έχει άραγε επιτέλους περάσει η εποχή που μοιράζαμε τριαντάφυλλα αντί να αναγνωρίζουμε ισοτιμία και ελευθερίες στις γυναίκες για την περίφημη Ημέρα, την αφιερωμένη στους αγώνες τους;

Προβληματισμοί και κίνδυνοι από την υποχρεωτική συνεπιμέλεια

Η πρώτη φορά στην οποία ακούσαμε τις λέξεις «υποχρεωτική συνεπιμέλεια» από χείλη δικηγόρων ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν ξέσπασε ένα κύμα καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από τον ένα γονέα, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γιατί το κάνει;

Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη. Χρόνο με το χρόνο παρακολουθώ τις εκδηλώσεις κατά της βίας που απευθύνεται σε γυναίκες, να ακολουθούν μια συγκεκριμένη κειμενογραφία που οριοθετείται ανάμεσα στην επιφανειακή αναγνώριση της βίαιης συμπεριφοράς και την προτροπή των θυμάτων να μιλήσουν ανοιχτά για αυτή, ρίχνοντας το βάρος της ανάδειξης και της διαχείρισης του προβλήματος στα ίδια.

Ένας υπολογιστής δεν φέρνει την Άνοιξη (στην τηλεκπαίδευση)

Η χειρότερη τραγωδία για ένα ποιητή είναι να τον θαυμάζουν έχοντας παρεξηγήσει το έργο του υποτίθεται ότι έγραφε ο Ζαν Κοκτώ και μου αρέσει να σκέφτομαι ότι αυτό το απόφθεγμα μπορεί να βρει εφαρμογή σε πάρα πολλές περιπτώσεις του καθημερινού βίου των τελευταίων ετών.

Η αχαρτογράφητη μοναξιά

Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη. Στην αρχή ήταν απλά ένα σούσουρο, η αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, μια σειρά από ανησυχητικές διαπιστώσεις. Μέχρι το 2010 λίγοι είχαν ασχοληθεί με ένα θέμα που λύγιζε δεκάδες ανθρώπους και ήταν υπεύθυνο για την επιβάρυνση όχι μόνο της ψυχικής αλλά της συνολικής τους υγείας.