ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Παπαδόπουλος Ιωάννης

Eπ. καθηγητής ΠΑΜΑΚ

Πλήττεται το ηθικό υπόβαθρο της Ε.Ε

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μου αυτόν τον μήνα εξήγησα ότι στην ΕΕ έχει τύχει να διαχειρίζεται ανατροφοδοτούμενες εξωγενείς και ενδογενείς κρίσεις (“Πρωτογενείς και δευτερογενείς κρίσεις στην ΕΕ”).

Καλά νέα απ’ τη Γαλλία, με μία επιφύλαξη

Την προηγούμενη Κυριακή, τα πρωτοσέλιδα των γαλλικών εφημερίδων είχαν τον τίτλο «Le choc» για την πολύ μεγάλη εκλογική άνοδο του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία. Προχθές, η κινητοποίηση μεγαλύτερου μέρους του εκλογικού σώματος και η αύξηση της συμμετοχής αποσόβησαν τα χειρότερα.

Τι θα έκανε ο Κέυνς σήμερα στην Ευρώπη;

Η σημερινή Ευρώπη είναι η Ευρώπη της κρίσης: κρίση χρέους, κρίση τραπεζική, κρίση αποεπένδυσης, κρίση πολιτική και θεσμική, κρίση κοινωνική, κρίση ηθική. Η άκρα Δεξιά ανεβαίνει διαρκώς και σχεδόν παντού, όπως φάνηκε με την εκλογική νίκη της υπερσυντηρητικής και αντιευρωπαϊκής Δεξιάς στην Πολωνία και όπως θα φανεί τις επόμενες εβδομάδες με την πολύ πιθανή νίκη της Μαρίν Λεπέν στην περιφέρεια του Βορρά στη Γαλλία.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία της Ευρώπης

Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το χρονικό με μια πιο προσωπική νότα: την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, αποφράδα ημέρα της σφαγής των Παρισίων, ήμουν και εγώ εκεί – περί τα 500 μέτρα μακριά από το κοντινότερο θέατρο επιχειρήσεων των ισλαμιστών τρομοκρατών. Η έκπληξη, κατόπιν το σοκ, κατόπιν η οργή, τέλος η μελαγχολία από το αποτρόπαιο γεγονός είναι μεγάλα και έρχονται με χρονική καθυστέρηση.

Η ΕΕ υπολείπεται του ΟΗΕ και των ΗΠΑ στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, τη διεθνή ειδησεογραφία μονοπωλούσε ένα τεράστιο κύμα «boat people» από τη Νοτιοανατολική Ασία (κυρίως από το Βιετνάμ μετά το τέλος του πολέμου, την Καμπότζη και το Λάος), που άρχισε να φεύγει μαζικά στο ανοιχτό πέλαγος με αυτοσχέδιες βάρκες. Γύρω στα 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν δια θαλάσσης μέσα σε επτά χρόνια.

Η αμφιλεγόμενη κινητοποίηση της πετρελαιοβιομηχανίας για την κλιματική αλλαγή

Μετά από ένα δραματικό καλοκαίρι, οι Έλληνες ζουν τα πρώτα καταιγιστικά μέτρα εφαρμογής του Τρίτου Μνημονίου και κανείς απολύτως δεν ασχολείται με το μεγάλο πλανητικό γεγονός της χρονιάς: τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή που γίνεται από τις 30 Νοεμβρίου έως τις 11 Δεκεμβρίου στο Παρίσι. Όμως παρά τη γενικευμένη αδιαφορία στην ελληνική κοινή γνώμη, το γεγονός αναπτύσσει μια μεγάλη δυναμική διεθνώς, όπως φαίνεται από τον πολλαπλασιασμό των πρωτοβουλιών κάθε είδους για «καθαρή ενέργεια».

Τα όρια του κινεζικού γραφειοκρατικού υπερκαπιταλισμού

Απ’ την απότομη πτώση του Χρηματιστηρίου της Σαγκάης στις αρχές του περασμένου Ιουλίου, οι ανησυχίες για την πορεία της κινεζικής οικονομίας διαρκώς εντείνονται. Η διαφαινόμενη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης του «κινεζικού τίγρη» στο 7% μετά από πολλά χρόνια διψήφιων ποσοστών προοιωνίζει μια μείωση της ζήτησης για πρώτες ύλες απ’ την κινεζική μεταποίηση, με αποτέλεσμα οι τιμές των μεταλλευμάτων να έχουν καταρρεύσει σε χαμηλά δεκαετίας και να συμπαρασύρουν πολλές αναδυόμενες οικονομίες που βασίζονται σε εξαγωγές.

Η Ελλάδα, αιχμή του δόρατος του επόμενου κύματος απομόχλευσης

Όλοι πια γνωρίζουν το ρόλο που έπαιξαν η Γαλλία και η Ιταλία στη θετική έκβαση της τελευταίας Συνόδου Κορυφής για το ευρώ. Αξίζει όμως να αναφερθεί το γεγονός ότι στις δύο αυτές χώρες έχει καταγραφεί η μεγαλύτερη αύξηση δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη: στην Ιταλία το δημόσιο χρέος ανήλθε στο 135,1% απ’ το 132,1% του ΑΕΠ, ενώ στη Γαλλία αυξήθηκε απ’ το 95,6% στο 97,5% του ΑΕΠ.

Κίνδυνος μιας νέας τραπεζικής και κοινωνικής κρίσης στην Ευρώπη

Μέσα στον καταιγισμό των εξελίξεων στην Ελλάδα, μας διέφυγε εντελώς μια είδηση, η οποία ενδέχεται να αποβεί κρίσιμη για το μέλλον. Οι τεχνοκράτες της Επιτροπής της Βασιλείας, η οποία είναι ο ρυθμιστής του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, συστήνουν πια στους τραπεζίτες να προωθούν τα δάνεια με κυμαινόμενο και όχι με σταθερό επιτόκιο προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι για τις τράπεζες.