Με αφορμή τη μαύρη επέτειο από τη καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής τον Ιούλιο του 2018, η σκέψη μου ταξίδεψε στα γεγονότα με τα περισσότερα θύματα τα τελευταία 25 χρόνια στην Ελλάδα.
Σεισμός της Πάρνηθας ( 1999 ) 145 νεκροί
Ναυάγιο Εξπρές Σάμινα ( 2000 ) 81 νεκροί
Πυρκαγιά στη Ζαχάρω ( 2007 ) 37 νεκροί
Πλημμύρα στη Μάνδρα ( 2017 ) 25 νεκροί
Πυρκαγιά στο Μάτι ( 2018 ) 102 νεκροί
Τραγωδία στα Τέμπη ( 2023 ) 57 νεκροί
Συνήθως γίνεται μνεία στα θύματα. Κι η ιστορία μένει εκεί. Δεν υπάρχουν όμως μόνο αυτοί που φεύγουν, είναι κι αυτοί που μένουν. Οι επιζώντες, οι εγκαυματίες, οι ανάπηροι. Αυτοί που βίωσαν τα γεγονότα αλλά επέζησαν. Αυτοί που μύρισαν τον θάνατο αλλά επέστρεψαν. Με τραύματα ανεξίτηλα γραμμένα για μια ζωή. Τραύματα σωματικά και ψυχικά. Οι γονείς, τα αδέρφια, οι συγγενείς, οι φίλοι, εμείς οι απλοί άγνωστοι που διαβάσαμε ή ακούσαμε την είδηση.
Υπάρχει μια συλλογική ευθύνη που βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις. Δε περιορίζεται σε χρωματικά κομματικά κριτήρια. Ότι τα εργαλεία διαχείρισης είναι πάντα τα ίδια. Η συγκάλυψη, η ευθυνοφοβία, ο αποπροσανατολισμός, η ατιμωρησία, η αδικία, η ύβρις και εντέλει η λήθη. Να ξεχαστεί το όποιο γεγονός, να περάσει στα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Ποτέ δε τιμωρήθηκε το βαθύ κράτος. Μια παραίτηση δεν είναι πανάκεια. Και σ’ αυτό είμαστε συνένοχοι.
Γιατί ξεχνάμε εύκολα. Γιατί έχουμε αδηφάγο υπερεγώ. Γιατί δε συνέβη σε εμάς. Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου στη πορεία για τα Τέμπη τον χειμώνα δεν επαναλήφθηκε. Επιβάλλεται. Στον βωμό της παγκοσμιοποίησης σβήνονται έθνη, ήθη, πολιτισμοί. Γίνονται όλα ένα. Μια στρατιά άβουλων ανθρώπων.
Η αδιαφορία, η αμάθεια, ο ναρκισσισμός τα όπλα τους.
Η γνώση, η ψυχή, η ενσυναίσθηση τα δικά μας.
Και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε τα μπάνια μας στον καυτό ήλιο του Ιουλίου. Στις ανέμελες μέρες του καλοκαιριού πάντα χωράει και μια σκέψη, μια μνήμη, μια διεκδίκηση για ένα πιο δίκαιο αύριο.
