Η τοποθέτηση του Παύλου Πολάκη ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης «ήταν, είναι και θα παραμείνει ακροδεξιός» ανεβάζει εκ νέου τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η δήλωση του Ανδρέα Σπυρόπουλου ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης «κάνει διαρκώς σόου» και επιχειρεί να «κρύψει σκάνδαλα» ανεβάζει αισθητά τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η δήλωση του Κυριάκου Βελόπουλου ότι διαθέτει «πρόγραμμα και σχέδιο διακυβέρνησης» δεν συνοδεύεται από καμία συγκεκριμένη, κοστολογημένη και εφαρμόσιμη πρόταση.
Η δήλωση του Μπάμπη Παπαδημητρίου κινείται για ακόμη μία φορά στη σφαίρα της υπερβολής και της καταστροφολογίας, επιχειρώντας να υποκαταστήσει την πολιτική ανάλυση με δραματικούς και ατυχείς συμβολισμούς.
Η ρητορική της Ζωής Κωνσταντοπούλου επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι επιλέγει τη σύγκρουση και τον χαρακτηρισμό αντί της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ο λόγος της Μ. Καρυστιανού, όπως σωστά επισημαίνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν συμβάλλει σε μια σοβαρή και θεσμική δημόσια συζήτηση, αλλά κινείται στη σφαίρα της συναισθηματικής φόρτισης και της γενίκευσης.
Η νέα δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ότι «αισθάνεται ντροπή που εκπροσωπεί τη χώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης» δεν συνιστά πολιτικό επιχείρημα, αλλά μια ακόμη κραυγή εντυπωσιασμού.
Η εκτίμηση του Ανδρέα Δρυμιώτη ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να υποχωρήσει ακόμη και στο 10%, αν συνεχίσει στην ίδια πορεία, αναδεικνύει το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται το κόμμα.