Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα που θα καθορίσουν το μέλλον της χώρας. Η συζήτηση συχνά επικεντρώνεται σε οικονομικά μέτρα και παροχές, σαν να αρκούν αυτά
Η χώρα κατακάηκε. Ήταν λογικό όλα τα κανάλια να έχουν απευθείας συνδέσεις για ώρες, με τους τηλεθεατές να παρακολουθούν με δέος τη φρίκη της καταστροφής.
Το να πας σ’ ένα νησιώτικο πανηγύρι με λαούτα και βιολιά στις 2:30 μετά τα μεσάνυχτα και να το διαλύσεις φωνάζοντας “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”, δεν είναι ακτιβισμός. Είναι παραλογισμός. Και μέλος της
«Μην τυχόν και ζητήσουν από τον κόσμο λεφτά πίσω, γιατί θα γίνει χαμός. Δεν θα το ανεχτεί κανείς.» Η φράση αυτή, που επαναλήφθηκε τρεις φορές σε τρεις διαφορετικές κουβέντες μέσα σε λίγες
Δέχθηκα ορισμένα τηλεφωνήματα και e-mail από συμπατριώτες μου, με αφορμή την άποψη που διατύπωσα, ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δομές φιλοξενίας μεταναστών σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, εκτός από την Κρήτη.
Εντάξει, η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε να βάλει τάξη στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Μια παραδοχή ίσως με δόσεις υπερβολής, αλλά δείχνει πως έμαθε από τις παλιότερες, διστακτικές
Τους κοιτώ, μετά το συνέδριο, και νιώθω μια βαθιά λύπη. Στα πρόσωπά τους διακρίνει κανείς εκείνη τη βαριά, σχεδόν υπαρξιακή μελαγχολία· το άγχος ενός οριστικού πολιτικού τέλους. Εκεί, στην πάλαι ποτέ πολύβουη
Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα έχει κάτι να μάθει από τα πολεμικά επιτεύγματα των Ισραηλινών ή των Ουκρανών. Είναι βέβαιο ότι το “νέο είδος πολέμου” που ξεδιπλώνεται μπροστά μας παρέχει