Συμφωνώ ότι το λάθος του σταθμάρχη ήταν «η κορυφή του παγόβουνου». Πρώτος εγώ τα είπα από τηλεοράσεως.
Δεν δικαιούμαι να διαφωνήσω με την συσσωρευμένη λαϊκή σοφία που περιέχεται στην παροιμία «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι». Όπου λέγοντας κεφάλι να εννοούμε όλους τους πολιτικούς που πέρασαν απ’ τον τόπο και όλα τα μεγάλα συμφέροντα, ενώ λέγοντας ουρά να εννοούμε τον ταλαίπωρο σταθμάρχη.
Σύμφωνοι φταίνε άπαντες από γενέσεως του ελληνικού κράτους ως σήμερα. Αλλά μέχρι να αποδοθεί αυτή η μακροσκοπική και μακροϊστορική δικαιοσύνη, δεν ρίχνουμε μια ματιά και σε κείνον τον τύπο που είχε να διαχειριστεί όλες κι όλες δυο ρημαδιασμένες γραμμές; Μια άνοδο και μια κάθοδο. Δεν είχε σαράντα γραμμές στην ευθύνη του και εκατό συρμούς, δυο γραμμές και δυο τρένα είχε όλα κι όλα να τακτοποιήσει. Να βάλει το ένα στην άνοδο και το άλλο στην κάθοδο. Και τα έβαλε στην ίδια γραμμή να τρακάρουν και να σκοτωθεί ο κόσμος.
Ένα κλειδί όλο κι όλο είχε να διαχειριστεί. Και το ‘κανε λάθος. Και τώρα όλοι εμείς, είτε διότι παίζουμε πολιτικό παιχνίδι είτε διότι παριστάνουμε τους βαθυστόχαστους, λέμε και ξαναλέμε αυτά τα γενικά που στην άκρη τους μυρίζουν απαλλαγή του σταθμάρχη.
Το είπε κι ο δικηγόρος του άλλωστε. Αναγνωρίζει τις ευθύνες του «στο μέτρο που του αναλογεί», ενώ ευχαριστεί και τους απανταχού δημοσιογράφους για την «ολιστική» τους προσέγγιση. Που πάει να πει, πρώτα να αποδοθούν οι ευθύνες κι έπειτα, αν περισσέψει καμιά δευτερεύουσα ευθύνη να αποδοθεί και στον τύπου που είχε να βάλει όλα κι όλα δυο τρένα σε δυο γραμμές αλλά έκανε λάθος…
