Η παρέμβαση της Ελένης Καλογεροπούλου για την υπόθεση της «Βιολάντα» κινείται περισσότερο στη σφαίρα της πολιτικής εκμετάλλευσης μιας τραγωδίας παρά σε μια ουσιαστική συμβολή στον δημόσιο διάλογο.
Με ρητορικά ερωτήματα και γενικεύσεις περί «έλλειψης ενσυναίσθησης», αποφεύγει να αναγνωρίσει ότι οι θεσμικές διαδικασίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη και ότι οι ευθύνες διερευνώνται από τη Δικαιοσύνη.
Η επιλογή της να μετατρέψει ένα βαρύ ανθρώπινο γεγονός σε εργαλείο πολιτικής πίεσης υποβαθμίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης και θολώνει τη συζήτηση γύρω από την πραγματική ανάγκη: τη θεσμική θωράκιση της ασφάλειας στην εργασία, χωρίς κραυγές και επικοινωνιακές σκοπιμότητες.
