Η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες για τα τραγικά συμβάντα στη θάλασσα έχει εκτροχιαστεί σε έναν βολικό, αλλά βαθιά αντιφατικό λόγο.
Από τη μία πλευρά, αποδίδονται βαρύτατες πολιτικές ευθύνες στην ηγεσία. Από την άλλη, διατυπώνεται μια γενικευμένη αθώωση των επιχειρησιακών στελεχών, σαν να πρόκειται για δύο κόσμους που δεν τέμνονται ποτέ. Αυτή η στάση δεν αντέχει στη στοιχειώδη λογική.
Είναι άχαρο και άδικο να υπονοείται ότι άνθρωποι του Λιμενικό Σώμα βγαίνουν σε νυχτερινές περιπολίες με πρόθεση να βλάψουν ανυπεράσπιστους. Όσοι γνωρίζουν στελέχη του Σώματος ξέρουν ότι πρόκειται για επαγγελματίες που δρουν σε ακραίες συνθήκες πίεσης, συχνά με ελλιπή μέσα και τεράστιο ψυχικό βάρος. Η εξίσωση τους με συμμορίες μίσους, όπως η Χρυσή Αυγή, είναι προσβλητική και ανιστόρητη.
Την ίδια στιγμή, όμως, δεν στέκει ο διαχωρισμός “φταίνε οι υπουργοί, όχι όσοι εκτελούν”, όταν γίνεται λόγος για εγκληματική ενέργεια. Αν υπήρξε συνειδητή παρανομία, τότε η ευθύνη διατρέχει ολόκληρη την αλυσίδα: από την πολιτική κατεύθυνση έως την επιχειρησιακή πράξη. Δεν γίνεται να χαρακτηρίζεται περίπου ως αυτουργός ένας υπουργός, όπως ο Θάνος Πλεύρης, και ταυτόχρονα να θεωρούνται άμωμοι όσοι υλοποίησαν μια υποτιθέμενη παράνομη εντολή. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.
Ο αριστερός αντίλογος μιλά για ασφυκτική πίεση και για κινήσεις «στο όριο». Ακόμη κι έτσι, η δημόσια συζήτηση οφείλει να είναι καθαρή και συνεπής. Ή μιλάμε για ατύχημα και τραγική αποτυχία πολιτικής, ή για έγκλημα με συγκεκριμένες ευθύνες. Τα μισόλογα και οι υπαινιγμοί απλώς θολώνουν την αλήθεια, υπονομεύουν τη δικαιοσύνη και εργαλειοποιούν ανθρώπους που υπηρετούν σε μια από τις δυσκολότερες πρώτες γραμμές της χώρας.
