Ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και αν κάποια επιφοίτηση λογικής δεν έχει βρει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, η αξιωματική αντιπολίτευση θα ψηφίσει »παρών» στην ιστορική Συμφωνίας Ελλάδας-Γαλλίας.
Για να μην βιαστούν οι φίλοι μου Συριζαίοι αναγνώστες να συγκρίνουν την εν λόγω συμφωνία κοινής άμυνας με τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα ήθελα να θυμίσω ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια. Τότε μιλούσαμε για μια διμερή συμφωνία που ήταν εκκρεμής επί χρόνια, αλλά είχε προκύψει επειδή επέσπευσε τις διαδικασίες η τότε κυβέρνηση. Τώρα μιλάμε για μια αμυντική συμφωνία, την οποία δεν είχαμε και δεν θα αποκτούσαμε εύκολα, και η οποία θωρακίζει τη χώρα μας περαιτέρω έναντι επιβουλών και επιθέσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε να κάνει αντιπολίτευση στη Συμφωνία αφού άκουσε τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος, αφού συνεχάρη την κυβέρνηση για το επίτευγμα, εξέφρασε τον προβληματισμό για το αν η Συμφωνία αφορά μόνο κυριαρχία ή και κυριαρχικά δικαιώματα (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ). Απευθύνθηκα χθες σε αρμόδια διπλωματική πηγή που και για τη Συμφωνία ξέρει παρασκήνιο και γνωρίζει καλά τα διεθνή κείμενα: μου εξηγούσε, συνεπώς, ότι οι Τούρκοι, ου μην, θα χτυπήσουν πλοίο, όχι νερό. Με άλλα λόγια, θα χτυπήσουν όργανο κυριαρχίας (πλοίο) έστω και σε μη ανακεκηρυγμένη υφαλοκρηπίδα. Δεν θα πυροβολήσουν το νερό, αλλά το πλοίο. Εξ ου και η Γαλλία δεσμεύεται.
Στο χωριό μου, βεβαίως, λένε ότι όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, κοσκινίζει δέκα μέρες. Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ: δεν ήθελε να ψηφίσει τη Συμφωνία-γιατί, μόνο ο ίδιος ξέρει-και κρύβεται πίσω από προσκόμματα, ενώ αντιλαμβάνεται ότι, εφόσον ξαναγίνει κυβέρνηση, θα ομνύει στη σημασία της εν λόγω Συμφωνίας.
Τι πιστεύει ότι θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτή τη στάση; Ειλικρινά δεν ξέρω. Και φοβάμαι, όχι απλά ότι δεν θα κερδίσουν τίποτα, αλλά δεν το έχουν καταλάβει.
