Αυτό που βιώνουν φέτος η Μύκονος και η Σαντορίνη με τη σημαντική πτώση της επισκεψιμότητάς τους, ήταν εύκολα προβλέψιμο για όποιον έχει κοινό νου. Πλην συνήθως, η απληστία “σκοτώνει” την κοινή λογική.
Ως πότε οι Σαντορινιοί θα πουλούσαν πανάκριβα το αποσπερίτικο στρίμωγμα στο τοιχίο για να χαζέψει ο επισκέπτης το ηλιοβασίλεμα; Αμ οι Μυκονιάτες; Τι φαντάστηκαν δηλαδή; Ότι η ουρά των πετρελαιάδων, των celebrities και των εκατομμυριούχων της δύσης ήταν τόσο ατέλειωτη, που θα οι «επιχειρηματίες» του νησιού μπορούσαν να ζουν αιωνίως κολακεύοντας και υπηρετώντας την ματαιοδοξία τους;
Και τώρα κλαίνε. Ας μην λέμε βέβαια υπερβολές, δεν άδειασαν και τελείως τα δυο νησιά, αλλά οι πληρότητες και οι εισπράξεις άλλων ετών δεν υπάρχουν πια.
Το ίδιο θα πάθουν και στη Μύκονο και στη Σαντορίνη και αλλού που νομίζουν ότι μπορούν να περιφρονούν ή να αποδιώχνουν τη μεσαία και τη σχετικά εύπορη (ντόπια ή ξένη) τάξη προς όφελος των εκατομμυριούχων. Αν μην τι άλλο, θα ‘πρεπε να ξέρουν ότι ο Άραβας με την κελεμπία που ξεπλένει με σαμπάνια τα ποδαράκια της συνοδού του από την άμμο της παραλίας, χρειάζεται γύρω του και την πλέμπα για να τον κάνει χάζι, να τον ζηλεύει και να τον αποθεώνει.
