Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σε περίοδο θερμών και εχθρικών Ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Μια σειρά από γνωστά γεγονότα των τελευταίων μηνών το αποδεικνύουν αυτό.
Η τουρκική προκλητικότητα βέβαια είναι μονομερής και η αξιοσημείωτη ανοχή μας είναι ταπεινωτική και απαράδεκτη, και μάλιστα σε διπλό ταμπλό, όπως εξελίσσεται και στο σκοπιανό.
Ταπεινωθήκαμε στα γεωτρύπανα της Κύπρου, στο στεφάνι των Ιμίων, στον διεμβολισμό πάλι στα Ίμια, στις καθημερινές ανεξέλεγκτες προκλητικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και τελευταίως στον Έβρο, όπου το θέμα είναι σοβαρό μου φαίνεται και θα εξελιχθεί σε εθνικό φιάσκο.
Όλα αυτά, μέχρι να θρηνήσουμε κάποιο θύμα από ατύχημα.
Πόσο ατύχημα θα είναι όμως αν αφήνουμε ανεξέλεγκτους τους Τούρκους;
Ταπεινωθήκαμε επίσης στο Νταβός με το Σκοπιανό.
Ταπεινωνόμαστε όμως καθημερινά εδώ και 3 χρόνια με τους ανεξέλεγκτους λαθρομετανάστες.
Ταπεινωνόμαστε οικονομικά εδώ και 8 χρόνια με τα μνημόνια.
Η εθνική ταπείνωση έχει γίνει η δεύτερη φύση μας.
Πόσο νομίζετε ακόμη, πολιτικοί άρχοντες αυτού του ένδοξου λαού, ότι θα αντέχουμε να μας ταπεινώνετε;
Δεν πιστεύω ότι φταίει απλά το «αριστερό ηθικό μειονέκτημα».
Είναι θέμα «ανικανότητας και μειωμένης εθνικής συνείδησης».
Φτάνει πια η ταπείνωση, ως εδώ.
