Αν ο Κηφισός δεν είχε εγκιβωτιστεί και «μπαζωθεί» κάτω από τσιμέντο και οδικούς άξονες, σήμερα ίσως να αποτελούσε έναν ανοιχτό πνεύμονα πρασίνου για την Αττική.
Ένας φυσικός ποταμός με όχθες γεμάτες δέντρα, ποδηλατόδρομους και πεζόδρομους, που θα λειτουργούσε ως γραμμικό πάρκο και αντιπλημμυρική ζώνη ταυτόχρονα. Το νερό θα κυλούσε ορατό μέσα στην πόλη, δημιουργώντας μικροκλίμα δροσιάς και έναν διαφορετικό αστικό χαρακτήρα.
Αντί για έναν κλειστό αγωγό δίπλα σε λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας, ο Κηφισός θα μπορούσε να είναι σημείο αναφοράς βιώσιμης ανάπτυξης και αναβάθμισης της ποιότητας ζωής.
