Υπάρχει μια βαθιά ειρωνεία στη νέα τροπολογία που απαγορεύει συναθροίσεις μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Όχι γιατί το μνημείο δεν αξίζει προστασίας, το αντίθετο. Αξίζει, και η προστασία του είναι αυτονόητη.
Η αφορμή ωστόσο δεν ήταν μια πράξη βεβήλωσης. Ήταν η σιωπηλή διαμαρτυρία των συγγενών των 57 θυμάτων των Τεμπών, μιας τραγωδίας που παραμένει ανοιχτή πληγή. Άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους στάθηκαν μπροστά στο Μνημείο ζητώντας δικαιοσύνη. Κι όμως, αντί για διάλογο, ήρθε η νομοθετική απαγόρευση.
Πόσες φορές στο παρελθόν έχουν βεβηλωθεί σημεία εθνικής μνήμης και γιατί ήρθε η απαγόρευση σήμερα; Συχνά η προσοχή στρέφεται στα μάρμαρα και όχι στις συζητήσεις που πραγματικά χρειάζονται. Η μνήμη όμως προστατεύεται όταν βασίζεται στην αλήθεια.
Οι 57 δεν πρόσβαλαν τον Άγνωστο Στρατιώτη. Τον προστάτευσαν με την παρουσία τους. Του έδωσαν νόημα, θύμισαν ότι κάθε πέτρα έχει αξία μόνο όταν ακουμπά επάνω της ένας ζωντανός λόγος και ότι η μνήμη αξίζει μόνο όταν στηρίζεται στην αλήθεια.
Ο αληθινός σεβασμός δεν είναι στη σιωπή. Είναι στην αλήθεια που γράφει η ιστορία.
