«Εκτός τόπου, εκτός χρόνου, χωρίς καμία συναίσθηση της τραγικής κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει βυθίσει ο ίδιος ο κ. Σαμαράς μαζί με τον κ. Βενιζέλο τη χώρα, εμφανίστηκε ο κ. πρωθυπουργός.
Αναφέρθηκε στην ανάγκη καταπολέμησης της ανεργίας τη στιγμή που η κυβέρνησή του, εφαρμόζοντας την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, καταστρέφει συστηματικά κάθε προϋπόθεση ανάκαμψης της οικονομίας. Το 27.4% της ανεργίας σύμφωνα με τα σημερινά στοιχεία της Eurostat δίνει αποστομωτική απάντηση στον κ. Σαμαρά.
Έκανε επίσης λόγο για «μέλλον, ελπίδα και γνώση» αναφερόμενος στους νέους, από τους οποίους η κυβέρνησή του στερεί το μέλλον, αναγκάζοντάς τους σε μαζική μετανάστευση!
Ο κ. Σαμαράς μπερδεύει τους ρόλους: μιλά ως σχολιαστής ενώ είναι ο αρμόδιος πρωθυπουργός. Ο άνθρωπος που θυσιάζει την κοινωνία στο βωμό ενός αμφισβητούμενου πρωτογενούς πλεονάσματος.
Η τοποθέτησή του, ως καλού μαθητή στο πλευρό του κ. Μπαρόζο, αποτελεί την αποθέωση της υποκρισίας.
Το δίλημμα που τίθεται πλέον είναι: με τους υποκριτές, τους αρχιτέκτονες της κοινωνικής αναλγησίας ή με εκείνους, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που προτάσσουν την οικονομική ανασυγκρότηση με ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη;»
