«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» (Ιωάννης 8:7) είναι ένα από τα πιο γνωστά βιβλικά ρητά, που προτρέπει στη συγχώρεση και την αυτοκριτική.
(Ο Ιησούς Χριστός είπε αυτή τη φράση για να σώσει μια γυναίκα που θα λιθοβολούσαν για μοιχεία)
Το παραπάνω ρητό ισχύει εν μέρει στην περίπτωση της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Εδώ, οι πολιτικοί αντίπαλοι ορθώς και δικαιολογημένα κατηγορούν την εκάστοτε κυβέρνηση για ρουσφέτια, υπό την προϋπόθεση όμως ότι αυτοί έχουν να προτείνουν ένα πολιτικό σύστημα, στο οποίο το κράτος θα είναι αντίστοιχα τόσο καλά οργανωμένο, ώστε τα (όποια) ρουσφέτια δεν θα έχουν κανένα λόγο ύπαρξης, γιατί δεν θα μπορούν να έχουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Αρκεί οι όποιες προτάσεις τους να ενέχουν και το στοιχείο της αυτοκριτικής, στο μέτρο που και οι ίδιοι έκαναν αντίστοιχα όταν βρίσκονταν στην εξουσία.
Ας θυμηθούμε επιπλέον την «παράδοση», η οποία ξεκινάει από την εποχή της τουρκοκρατίας, επισημαίνοντας ότι οι λέξεις «ρουσφέτι», «μπαξίσι» (και… «ραχάτι»!) είναι τουρκικής προελεύσεως.
Ενώ η λέξη «γρηγορόσημο» (που επινοήθηκε την εποχή, στην οποία κάθε αίτημα πολίτη προς το κράτος συνοδευόταν και από χαρτόσημο) εκφράζει επίσης εύστοχα αυτό που συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργίας του «σύγχρονου» ελληνικού κράτους.
Δεν ξέρω φυσικά αν η δυσλειτουργία του κράτους οφείλεται σε άλλους παράγοντες πλην της τραγικής ανικανότητας και αδιαφορίας πολλών πάσης φύσεως «αρμοδίων» όλων των κυβερνήσεων.
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι το «ρουσφέτι» συμφέρει τόσο αυτόν που το κάνει, όσο και αυτόν που το ζητάει και το αποδέχεται, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Αυτό άλλωστε μπορεί να εξηγήσει γιατί ουδέποτε μέχρι τώρα δεν επιχειρήθηκε να αντιγράψουμε κάποιο από τα συστήματα διοίκησης άλλων χωρών, στις οποίες το ρουσφέτι και το μπαξίσι έχουν εξαφανιστεί ή, έστω, έχουν μειωθεί στο ελάχιστο.
… …
…
Και μια μικρή υπόμνηση:
Ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι να φροντίζει να «τακτοποιηθεί» το όποιο αίτημα ή η όποια εκκρεμότητα ενός ψηφοφόρου της περιοχής, στην οποία εκλέγεται και μάλιστα με τηλεφωνήματα.
Αν διαπιστώσει ότι το αίτημα του πολίτη είναι εύλογο και δικαιολογημένο (και μόνο τότε!), το μεταφέρει στον αρμόδιο υπουργό ΜΕΣΑ στη βουλή υπό μορφή ερωτήσεως (αν ανήκει στην κυβερνητική πλειοψηφία) ή επερωτήσεως (αν ανήκει στην αντιπολίτευση), ενώ παράλληλα ενημερώνει τον πολίτη για τις ενέργειες που πρέπει να κάνει προς τη διοίκηση ώστε να βρει το δίκιο του, με βάση τις αντίστοιχες ισχύουσες διαδικασίες.
Οτιδήποτε διαφορετικό εκφεύγει του θεσμικού του ρόλου και είναι «εκ του πονηρού».
Όσο για τους πολίτες, καλό θα είναι αρχίσουν κάποτε να συμπεριφέρονται ως πολίτες και όχι σαν πελάτες, διότι έχουν και αυτοί ευθύνη για την διαιώνιση μιας αρρωστημένης κατάστασης, η οποία – εκτός όλων των άλλων δεινών που επιφέρει – μακροπρόθεσμα μας βλάπτει όλους.
