Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει για ακόμη μία φορά τον δρόμο της πολιτικής υπερβολής και του θεάματος, επιχειρώντας να μετατρέψει μια σοβαρή υπόθεση σε προσωπικό σόου αυτοπροβολής.
Αντί για θεσμική ψυχραιμία και σεβασμό στις διαδικασίες, επενδύει στη δραματοποίηση, εργαλειοποιώντας την παρουσία της ΕΛΑΣ και τις δημόσιες καταγγελίες για να τροφοδοτήσει έναν επικοινωνιακό κύκλο έντασης.
Η πρακτική αυτή δεν ενισχύει τη δημοκρατία ούτε προστατεύει τους θεσμούς, αλλά καλλιεργεί κλίμα πόλωσης και σύγχυσης, υποβαθμίζοντας την ουσία των ζητημάτων που υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Σε μια περίοδο που απαιτείται σοβαρότητα, θεσμική υπευθυνότητα και καθαρός λόγος, η επιλογή της σύγκρουσης για τις κάμερες λειτουργεί εις βάρος της πολιτικής αξιοπιστίας και της εμπιστοσύνης των πολιτών.
