Τα αδέσποτα δεν γεννιούνται μόνα τους. Δεν εμφανίζονται τυχαία στους δρόμους, ούτε αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια της ζωής στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Είναι το αποτύπωμα ανθρώπινων επιλογών, της κρατικής απουσίας και μιας διαχρονικής άρνησης να ειπωθεί η αλήθεια. Η υπόθεση με τα 17 κουτάβια που βρέθηκαν νεκρά κάτω από γέφυρα δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι η πιο ωμή επιβεβαίωση ενός συστήματος που παράγει εγκατάλειψη και στη συνέχεια προσποιείται άγνοια.

Στην Ελλάδα δεν γεννάμε αδέσποτα — τα εγκαταλείπουμε. Και το κάνουμε συστηματικά, χωρίς ουσιαστικές συνέπειες, χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο, χωρίς σοβαρό σχέδιο πρόληψης. Η αλυσίδα είναι γνωστή: ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή δεσποζόμενων ζώων, απουσία στείρωσης, μηδενική καταγραφή, και στο τέλος ένα κουτί, ένα χωράφι, μια γέφυρα. Όλα «μακριά από τα μάτια».

Τι λέει πραγματικά ο νόμος

Ο ισχύων νόμος για την ευζωία των ζώων συντροφιάς (Ν. 4830/2021) είναι σαφής:

  • Η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή δεσποζόμενων ζώων απαγορεύεται.

  • Ο ιδιοκτήτης υποχρεούται είτε σε στείρωση είτε σε υπεύθυνη δήλωση αναπαραγωγής υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

  • Η εγκατάλειψη ζώου αποτελεί κακούργημα, με αυστηρά διοικητικά πρόστιμα και ποινικές κυρώσεις.

Άρα, αυτό που συχνά βαφτίζεται «άγνοια» είναι στην πραγματικότητα παράβαση. Και μάλιστα προβλέψιμη.

Τα κενά εφαρμογής και το παιχνίδι των ευθυνών

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο νόμος. Είναι η εφαρμογή του. Οι δήμοι επικαλούνται έλλειψη πόρων. Οι κτηνιατρικές υπηρεσίες έλλειψη προσωπικού. Η αστυνομία «αναρμοδιότητα». Και κάπως έτσι, οι ευθύνες μετακυλίονται από φορέα σε φορέα, μέχρι να χαθούν μέσα στο σύστημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα θεσμικό κενό, όπου όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, αλλά κανείς δεν ελέγχει πραγματικά.

Την ίδια στιγμή, οι φιλοζωικές οργανώσεις καλούνται να καλύψουν το κενό του κράτους, με εθελοντισμό, δωρεές και εξάντληση, ενώ η κοινωνία συνεχίζει να καταναλώνει εικόνες φρίκης χωρίς να απαιτεί λογοδοσία.

Η αλήθεια που αποφεύγουμε

Το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι θέμα «φιλοζωίας». Είναι θέμα νόμου, πρόληψης και πολιτικής βούλησης. Όσο η εγκατάλειψη αντιμετωπίζεται ως «κακή συνήθεια» και όχι ως σοβαρή αντικοινωνική πράξη, τα ίδια περιστατικά θα επαναλαμβάνονται.

Τα 17 κουτάβια δεν ήταν «ατυχία». Ήταν το τελικό στάδιο μιας αλυσίδας αδιαφορίας. Και μέχρι να σπάσει αυτή η αλυσίδα — με ελέγχους, εφαρμογή του νόμου και πραγματική πρόληψη — θα συνεχίσουμε να μετράμε νεκρά ζώα και να κάνουμε πως εκπλησσόμαστε.

Facebook Comments