Σήμερα δεν είναι μια απλή ημέρα. Είναι μια ημέρα που δικαιώνονται –έστω και συμβολικά– όλες οι γυναίκες που εκβιάστηκαν, που λοιδορήθηκαν, που ένιωσαν να καταρρέουν επειδή κάποιος θεώρησε ότι έχει το «δικαίωμα» να δημοσιοποιήσει τις πιο προσωπικές τους στιγμές.
Σήμερα δικαιώνεται και η μνήμη της Λίνας Κοεμτζή, που το 2016 οδηγήθηκε στην απόγνωση και έβαλε τέλος στη ζωή της, θύμα μιας σκληρής και αδυσώπητης δημόσιας διαπόμπευσης. Η υπόθεσή της παραμένει μια βαθιά πληγή και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι το revenge porn δεν είναι απλώς ένα “σκάνδαλο” – είναι κακοποίηση.
Το πρόβλημα, όμως, δεν σταματά στον δράστη. Σταματά –ή μάλλον συνεχίζεται– στην κοινωνία. Σε μια κοινωνία που ακόμη δυσκολεύεται να σταθεί καθαρά απέναντι στον θύτη και συχνά στρέφει το βλέμμα της προς το θύμα. Που ψιθυρίζει αντί να φωνάζει. Που κρίνει αντί να προστατεύει.
Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει ένα επικίνδυνο δίπολο: για έναν άνδρα, η σεξουαλική έκθεση μπορεί να θεωρείται «κατόρθωμα», ενώ για μια γυναίκα μετατρέπεται σε «στίγμα». Αυτή η αντίληψη είναι που τροφοδοτεί τη σιωπή, τον φόβο και τελικά την ατιμωρησία.
Η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει απλώς με νόμους ή καταδίκες. Θα έρθει όταν σταματήσουμε να αναζητούμε το «λάθος» στο θύμα και αρχίσουμε να απαιτούμε ευθύνες από τον θύτη. Όταν η κοινωνία πάψει να είναι θεατής και γίνει ξεκάθαρα σύμμαχος των θυμάτων.
Η οριστική νίκη θα έρθει όταν η ερώτηση δεν θα είναι «γιατί εκτέθηκε», αλλά «ποιος και γιατί το έκανε».
