Πως φτάσαμε στο σχέδιο Σόιμπλε...

Φιλιππίδης Νίκος

Πως φτάσαμε στο σχέδιο Σόιμπλε...
Ήταν 23 Σεπτεμβρίου του 2014, όταν οι 4 Έλληνες αξιωματούχοι με επικεφαλής τον τότε πρωθυπουργό άκουγαν από τα χείλη της καγκελαρίου Μέρκελ, ότι «προχωρήστε όπως πιστεύετε, αλλά να έχετε υπόψη σας ότι ο Σόιμπλε θέλει νέο πρόγραμμα για εσάς τουλάχιστον διετές και θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να το πετύχει». Ο τότε πρωθυπουργός και οι συναυτό, μπροστά στην κατά άλλα θερμή υποδομή της καγκελαρίου δεν έδωσαν καμία σημασία στην παρατηρησή της, ωστόσο κατάλαβαν τι εννούσε μερικούς μήνες μετά.
 
Ούτε μια εβδομάδα, δεν πέρασε από την ανάληψη των καθηκόντων της και η νέα κυβερνηση, έχει πλήρως μπροστά της ένα νέο σκηνικό:
-Η προληπτική γραμμή στήριξης το περίφημο ECCL που θα σήμαινε και ένα ελαφρώς  χαλαρότερο από το μνημόνιο και χωρίς τρόικα πρόγραμμα, δεν υπάρχει πλέον στο τραπέζι.
 
-Η συζήτηση περιστρέφεται πλέον γυρω από ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, 4ετούς διάρκειας, το οποίο είναι διατεθειμένη να προσφέρει η κυβέρνηση στους ετέρους, αποδεσμευμένο από την δανειακή σύμβαση.
 
-Μέχρι την καταρτισή του η ελληνική πλευρά ζητάει μια μεταβατική δίμηνη έως τετράμηνη συμφωνία, με χρηματοδότηση μόνο από την ΕΚΤ.
 
-Στην νέα μεγάλη συμφωνία θα συμμετέχουν και οι τρεις θεσμοί, χωρίς τρόικα (όπως και στην ECCL) αλλά με έλεγχο από τις αρμόδιες διευθύνσεις δημοσιονομικού ελέγχου της ΕΕ και σε τακτά διαστήματα (ανά εξάμηνο) από διακριτικούς ελέγχους κλιμακίων του ΔΝΤ. Η ΕΚΤ ούτως η άλλως θα περιόριζε την παρουσία της στην απευθείας εποπτεία των 4 συστημικών τραπεζών.
 
-Η νέα συμφωνία θα περιλαμβάνει και επιπλέον λεφτά (νέα δανειακή) περίπου 20 δις. ευρώ, δηλαδή όσες και οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για την επόμενη διετία.
 
-Η κυβέρνηση θα αναλάβει την ευθύνη να φέρει άμεσα και κατά προτεραιότητα ρυθμίσεις για δημόσιο, διαφθορά και ολιγάρχες, μαζί με απτά αποτελέσματα σε δικαστικό και φοροελεγκτικό επίπεδο, σημεία στα οποία σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης είχε χρεώσει την αποτυχία του προηγούμενου προγράμματος αποδίδοντας την ευθύνη στην τότε συγκυβέρνηση.
 
-Σε αντάλλαγμα θα δεχτούν οι ετέροι την επίτευξη μικρότερων πρωτογενών πλεονασμάτων για τα επόμενα χρόνια.
 
-Και τέλος θα τους προσφερθεί η μοναδική λύση διεθέτησης του χρέους που υπάρχει στο τραπέζι (υπήρχε και πριν) και περιλαμβάνει την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής στα 50 χρόνια, μαζί με την μετατροπή των διακρατικών δανείων σε σταθερού από κυμαινόμενου επιτοκίου, λύση που υπό προυποθέσεις μπορεί να μειώσει από 40 έως 50 δις. το χρέος.
 
Η διαφορά σε σχέση με το αρχικό πρόγραμμα Σόιμπλε, είναι ότι αυτό θα έχει μάλλον μεγαλύτερη διάρκεια (4 από 2 χρόνια), θα εξασφαλίζει την επιτυχία στο σκέλος της διαφθοράς και της πάταξης των κατεστημένων επιχειρηματικών συμφερόντων που η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αποτύχει και μαζί της και το πρόγραμμα, ενώ θα βγάζει από πάνω της (της Γερμανίας) για χρόνια ένα πρόβλημα που φοβόταν ότι θα το βρει μπροστά της χωρίς να φαίνεται ότι υποχωρεί στην πολιτική της.
 
Με λίγα λόγια και η δανειακή και το πρόγραμμα παραμένουν. Ζημιά για τους φορολούμενους της ευρωζώνης δεν υπάρχει και η εποπτεία για την ομαλή αποπληρωμή διατηρείται.
 
Ο κίνδυνος για να μην πάνε όλα ομαλά είναι όχι τόσο ένα ατύχημα από λάθος χειρισμούς της κυβέρνησης, αλλά ο απρόβλεπτος παράγοντας να αλλάξουν πάλι οι διεθνείς συσχετισμοί.

Για αυτό δεν θα βιαζόμουν να πανηγυρίσω για την υπέρ της Ελλάδας παρέμβαση του αμερικανού προέδρου..