Μπορεί να γίνει η Ελλάδα κανονική χώρα;

Λοβέρδος Γιάννης

Μπορεί να γίνει η Ελλάδα κανονική χώρα;, ειδήσεις από την ελλάδα, ειδησεις τωρα ελλαδα, τα τελευταια νεα τωρα, τηλεοραση, live tv, live streaming, web tv

Δεν σας κρύβω ότι με συγκλόνισε το τρομερό τροχαίο στο Αίγιο, όπου ένας ασυνείδητος νεαρός οδηγός σκότωσε μια γιαγιά με το μικρό της εγγονάκι. Από βαρύτατη αμέλεια κι αδιαφορία για τον συνάνθρωπο του. Και δεν ήταν το μόνο περιστατικό. Υπάρχει πλημμυρίδα τροχαίων από ασυνείδητους οδηγούς. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα. Η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης κι ευθύνης. Η έλλειψη αξιών.

Η οικονομική κατρακύλα την οποία βίωσε η χώρα μας από το 2010 και μετά, δεν είναι αποτέλεσμα μόνον των λανθασμένων πολιτικών κι οικονομικών μας επιλογών επί δεκαετίες τώρα. Είναι κυρίως αποτέλεσμα της πολιτιστικής, ηθικής, αξιακής και κοινωνικής κατάπτωσης, που η Ελλάδα του εύκολου πλουτισμού, που ανήγαγε σε θρησκεία την προκλητική κατανάλωση και την επίδειξη υλικών αγαθών, υφίσταται όλες αυτές τις δεκαετίες. Η Ελλάδα παλιότερων δεκαετιών ήταν φτωχή. Αλλά την φτώχεια της την βίωνε με αξιοπρέπεια. Είχε μάλιστα διαμορφώσει μια δική της κουλτούρα, που της επέτρεπε οι καθεστηκυίες αξίες να εμπνέουν και να διαμορφώνουν μια κοινωνία με πολλές αδυναμίες, κυρίως οικονομικές και πολιτικές, αλλά και πολλές αρετές, κυρίως κοινωνικές και πολιτισμικές. Η Ελλάδα του Ελύτη, του Σεφέρη, του Χατζηδάκι, του Κουν, του Τσαρούχη, του Χορν, του Τσατσου, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Θεοδωράκη ήταν μια κοινωνία αλληλεγγύης, αξιών, αξιοπρέπειας. Δεν είναι τυχαίο ότι από μικροί μαθαίναμε ότι πάνω από τα υλικά αγαθά βρίσκεται η αναζήτηση κι η απόκτηση της γνώσης.

Κι ο νέος άνθρωπος, που μορφωνόταν, που γινόταν καλύτερος, που έπαιρνε πτυχία, που αγωνιζόταν, κέρδιζε, δικαιωνόταν και κυρίως δικαίωνε τις θυσίες των γονιών του. Στην Ελλάδα εκείνη πάνω από τον υλικό πλούτο υφίστατο ο σεβασμός σε κάποιες αναπαλλοτρίωτες αξίες, όπως ήταν το καθήκον, η τιμή, το φιλότιμο, η κοινωνική αποστολή, η αλληλεγγύη, η φιλία, η οικογενειακή συνοχή.

Σήμερα όλες αυτές οι αξίες, στο όνομα του ακατάσχετου καταναλωτισμού, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο έχουν ξεχαστεί. Δεν είναι τυχαίο ότι λέξεις όπως καθήκον και φιλότιμο δεν χρησιμοποιούνται πλέον. Γιατί έχουν ατονήσει οι αντίστοιχες έννοιες. Στη θέση τους ακούγονται η λαμογιά, η κομπίνα, η λούφα, το βόλεμα. Γιατί αυτές οι έννοιες έχουν επικρατήσει σε μια κοινωνία, η οποία επί δεκαετίες ολόκληρες πλούτισε χάρις στην ανυπολόγιστη βοήθεια των ευρωπαίων εταίρων μας, στον χωρίς όρια δανεισμό, στις αγροτικές επιδοτήσεις, στα διάφορα πακέτα Ντελόρ, στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα κοκ. Όλα αυτά τα χρήματα «φαγώθηκαν» στους διορισμούς δημοσίων υπαλλήλων, στα πολλά επιδόματα τους, σε πρόωρες συντάξεις, σε «μαϊμού» αναπηρικές επιδοτήσεις, σε επιχορηγήσεις διαφόρων επιτηδείων, στη διαφθορά κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και ανήθικων συνδικαλιστών. Κι όταν  οι δανειστές μας ζήτησαν τα λεφτά τους πίσω, διαπιστώνουμε ότι δεν τα έχουμε. Γιατί τα σπαταλήσαμε επί δεκαετίες σε προϊόντα που δεν τα χρειαζόμαστε αλλά τα καταναλώναμε για να κάνουμε φιγούρα στον γείτονα, τον συγγενή, τον γνωστό η τον φίλο.

Γι’ αυτό, επειδή η κατάρρευση είναι κυρίως ηθική κι αξιακή, στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, η κατάρρευση στην οικονομία ήταν μοιραία συνέπεια. Τώρα, μετά τα τόσα χρόνια ύφεσης και στασιμότητας, η χώρα, με τη νίκη του Κυριάκου και της ΝΔ, έχει την μεγάλη ευκαιρία να γίνει και πάλι μια σύγχρονη, κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Θα τα καταφέρει; Το ελπίζω και γι’ αυτό αγωνίζομαι. Αλλά δεν αρκούν οι προσπάθειες της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Πρέπει να αλλάξουν πολλά στον τρόπο που σκεπτόμαστε εμείς οι Ελληνες, στο ήθος, στις αξίες, στα οράματα μας, στη νοοτροπία μας. Και γι’ αυτά επιτρέψτε μου να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.