Προβλήματα και λύσεις για το προσφυγικό

Στεργιούλας Νίκος

Προβλήματα και λύσεις για το προσφυγικό   , ειδήσεις από την ελλάδα, ειδησεις τωρα ελλαδα, τα τελευταια νεα τωρα, τηλεοραση, live tv, live streaming, web tv
Συνήθως πολιτικές αποφάσεις που αποβλέπουν σε ανθρωπιστικούς σκοπούς, σχεδόν πάντα έχουν καθολική αποδοχή από την πλειοψηφία των πολιτών. Όμως δεν συνέβη το ίδιο με το προσφυγικό, καθώς   η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι εναντίον και οι χώρες κλείνουν πλέον τα σύνορα, θέτουν αυστηρούς ελέγχους εισόδου και διώχνουν αλλοδαπούς που ήδη έχουν. Γιατί;
 
Η απάντηση καθώς και η λύση μπορούν να δοθούν από συμπεράσματα βασισμένα σε όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα και όχι σε αυτά που ελπίζουμε ή κατευθύνονται από πολιτικές ιδεολογίες. Ας δούμε τι συμβαίνει σε χώρες που άνοιξαν τα σύνορα και ενεθάρρυναν για χρόνια την ελεύθερη είσοδο προσφύγων και λαθρομεταναστών, όπως δημοσιεύτηκαν στον διεθνή τύπο.
 
Στην Γαλλία, οι πρόσφυγες και λαθρομετανάστες ζουν γύρω από τις μεγάλες πόλεις όπως το Παρίσι, σε σκηνές ή άθλιους καταυλισμούς κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.  Αρνούνται να προσαρμοσθούν στην Γαλλική κοινωνία και  60% είναι άνεργοι γιατί δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας και επίσης πολλοί γιατί αρνούνται να δουλέψουν. Ζουν με το έγκλημα, απαιτούν στέγαση, ιατρική περίθαλψη και ισότητα με τους Γάλλους. Τρέφουν ένα μεγάλο μίσος για την δυτική κουλτούρα και θεωρούν πλέον τους εαυτούς τους, όχι πρόσφυγες αλλά σαν πολεμιστές και επαναστάτες που εξεγείρονται εναντίον του δυτικού πολιτισμού και της αδικίας γιατί υποφέρουν.  Δημιουργούν συχνά ταραχές και επεισόδια προκαλώντας ζημιές εκατοντάδων εκατομμυρίων, που καλούνται να πληρώσουν οι Γάλλοι πολίτες. Προ καιρού, το περιοδικό Economist έκανε ένα σύντομο απολογισμό των καταστροφών αναφέροντας ότι, ύστερα από τρεις εβδομάδες εξεγέρσεων και ταραχών και προκαλέσματος τρόμου, πρόσφυγες και λαθρομετανάστες στην Γαλλία, έκαψαν 10.000 αυτοκίνητα, επιτέθηκαν και κατέστρεψαν 255 σχολεία, 233 δημόσια κτίρια, 51 ταχυδρομεία και κατέστρεψαν με λιθοβολισμούς 140 λεωφορεία και αστικά. 
 
Στην Αγγλία μουσουλμάνοι πρόσφυγες απαιτούν τον ισλαμικό νόμο Sharia να αντικαταστήσει τον Βρετανικό νόμο, ενώ 62% των μουσουλμάνων ανδρών και 79% των μουσουλμάνων γυναικών δεν εργάζονται και ζουν με κυβερνητικές επιδοτήσεις που πληρώνουν οι Άγγλοι πολίτες.
 
Επίσης, σύμφωνα με μελέτη αμερικανικού επιστημονικού περιοδικού ιατρικής, στις δυτικές χώρες, η αύξηση νόσων όπως η μαλάρια, φιλαρίαση, φυματίωση και ηπατίτιδα συνδέονται άμεσα ή είναι το αποτέλεσμα του αυξημένου αριθμού προσφύγων που ήλθαν από χώρες λιγότερο αναπτυγμένες. Στην Αγγλία για παράδειγμα, το 95% των κρουσμάτων Ηπατίτιδος Β και το 35% κρουσμάτων HIV, προήλθαν από αλλοδαπούς. Τα ιατρικά και νοσοκομειακά κόστη που επιβαρύνουν τους Άγγλους πολίτες για την περίθαλψη αλλοδαπών, υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ετησίως.
 
Τα ανωτέρω αποτελούν μία έμπρακτη απόδειξη τι μπορεί να συμβεί όταν πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται με ιδεολογικά, πολιτικά και ιδεαλιστικά κίνητρα, δίχως να υπολογίσουν τα οικονομικά κόστη και τις κοινωνικές συνέπειες για τις χώρες και ακόμη αν μπορούν να μεριμνήσουν για τους ίδιους τους αλλοδαπούς. Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων ήταν μία πρόσκληση για πρόσφυγες και λαθρομετανάστες από δεκάδες χώρες, που αντιμετωπίζουν πολιτικές κρίσεις, πολέμους ή είναι φτωχές, να έλθουν στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, με προσδοκίες αλλά και με απαιτήσεις που ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οδυνηρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις για τις χώρες που τους υποδέχθηκαν και για τους ίδιους. 
 
Όσοι βλέπουν το άνοιγμα των συνόρων σαν ανθρωπιστική ενέργεια για την βοήθεια Σύριων προσφύγων, που εγκατέλειψαν την χώρα τους λόγω εμφυλίου πολέμου, θα εκπλαγούν αν μάθουν ότι το 2015, από τα δύο σχεδόν εκατομμύρια που εισήλθαν στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) , μόνο το 33% ήταν Σύριοι, ενώ πέρυσι, από τις 150 χιλιάδες, οι Σύριοι αντιστοιχούσαν μόνο στο 10%. Οι περισσότεροι έρχονται από άλλες χώρες όπως Αφγανιστάν, Ιράκ, Κογκό, Μαρόκο, Μάλι, κλπ.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Στροφή 180 μοιρών
 
Η πραγματικότητα έχει προσγειώσει ακόμη και τις πλούσιες χώρες που πλέον ομολογούν την αποτυχία των ανοιχτών συνόρων και ήδη λαμβάνουν μέτρα που αποσκοπούν στην προστασία των συνόρων, τον αυστηρό έλεγχο εισόδου ξένων στις χώρες τους και την επιστροφή προσφύγων και μεταναστών στις χώρες προέλευσης.
 
Η Γερμανία, πριν δύο μήνες ψήφισε νέα μέτρα που θα επιτρέπουν την είσοδο μόνο των ξένων που έχουν τεχνικές καταρτίσεις σε ορισμένους τομείς,  για 6 μήνες να βρουν δουλειά αλλά με τον όρο ότι έχουν αρκετά χρήματα να ζήσουν μόνοι τους δίχως οικονομική βοήθεια. Ταυτόχρονα έχει ξεκινήσει απελάσεις στέλνοντας πίσω στις χώρες προέλευσης τους, όσοι δεν δικαιούνται άσυλο.  Απέλαση αλλοδαπών άρχισε και στην Σουηδία και άλλες χώρες, ενώ  χώρες όπως η Ιταλία, Ουγγαρία, Αυστρία, Σερβία κλπ, έχουν ήδη κλείσει τα σύνορα. 
 
Η ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που αρχικά ενθάρρυνε την πολιτική ανοιχτών συνόρων, αναγκάσθηκε να καταφύγει στην λύση να πληρώσει τον Ερντογάν, £6 δισεκατομμύρια ευρώ, για να σταματήσει να στέλνει άλλους πρόσφυγες και επίσης να πάρει πίσω ένα σημαντικό αριθμό που είναι στην Ελλάδα και άλλες χώρες. Η συμφωνία με τον Ερντογάν αποτελεί μία έμπρακτη ομολογία της ΕΕ για την αποτυχία της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων και της ανάγκης μέτρων προστασίας των συνόρων και επιστροφής προσφύγων και λαθρομεταναστών στις χώρες προέλευσης. 
 
Το πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι είναι οικονομικά αδύνατον να συνεχίσει να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, που θα φθάσουν σε αστρονομικά ύψη  καθώς εκατοντάδες χιλιάδες νέοι αλλοδαποί θα συνεχίσουν να εισέρχονται στην Ελλάδα και άλλες χώρες, όσο γνωρίζουν ότι θα λαμβάνουν δωρεάν ιατρική περίθαλψη, στέγαση και μηνιαία επιδόματα. Επίσης αυτό δημιουργεί και μία αυξανόμενη δυσαρέσκεια ανάμεσα στους πολίτες τών χωρών μελών της ΕΕ, που θεωρούν ότι αυτά τα κονδύλια θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν γιά την μέριμνα των δικών τους φτωχών πολιτών, βελτίωση παιδείας και για αναπτυξιακά έργα, ειδικά σε φτωχότερα μέλη της ΕΕ. 
 
Ο πρωταρχικός σκοπός κάθε χώρας είναι να προστατεύει και να μεριμνά για τους δικούς της πολίτες και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών έχουν πολύ αυστηρά μέτρα για ξένους. Χώρες όπως η Ιαπωνία, Κίνα, Ινδία, Ν. Κορέα, Ελβετία, Δανία, Αυστρία, χώρες της Μέσης Ανατολής και οι Αφρικανικές χώρες, πιστεύουν στην διατήρηση εθνικότητας και κουλτούρας, επιτρέπουν είσοδο μόνο σε ξένους που  εγκρίνουν για να εργασθούν και θέτουν υψηλούς περιορισμούς σε όσους προσπαθούν να αποκτήσουν υπηκοότητα. 
 
Λύσεις για την Ελλάδα
 
Αν οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες αναγνωρίζουν πλέον, ότι αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις λόγω των αλλοδαπών, η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς δεν έχει την βιομηχανική υποδομή ή την οικονομική δύναμη της Γερμανίας, Γαλλίας ή  Ιταλίας. Η χώρα για χρόνια παλεύει για την δική της οικονομική επιβίωση, έχει υψηλή ανεργία, προβλήματα με το εξωτερικό χρέος και είναι κάτω από αυστηρούς κανόνες λιτότητας πού επέβαλλε η ΕΕ. Με ένα εκατομμύριο αλλοδαπούς ήδη στην Ελλάδα και χιλιάδες επιπλέον που συνεχίζουν να έρχονται, αντιμετωπίζει μία οικονομική και κοινωνική κρίση που θα έχει ολέθριες συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνική δομή της χώρας.  
 
Η ελληνική κυβέρνηση αναγκαστικά θα πρέπει να εφαρμόσει τα ίδια μέτρα πού ήδη εφαρμόζουν άλλες χώρες, ήτι την ασφάλιση των συνόρων και επιστροφή αλλοδαπών στις χώρες προέλευσης.
 
Για την ασφάλιση των συνόρων, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να προτείνει στην ΕΕ, τα δισεκατομμύρια που δίνει ή θα δίνει η ΕΕ στην Τουρκία, να  δοθούν στην Ελλάδα να προστατεύει η ίδια τα σύνορα της.  Η ΕΕ δεν μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει δισεκατομμύρια στην Τουρκία, γιατί είναι πολιτική αδυναμίας με την οποία η ΕΕ ομολογεί ότι είναι ανίκανη να διαφυλάξει τα σύνορα των δικών της μελών από την είσοδο προσφύγων και λαθρομεταναστών και αναθέτει τον ρόλο στην Τουρκία, που την αφήνουν, όπως και την Ελλάδα, εκτεθειμένη στους εκβιασμούς και ορέξεις του Ερντογάν. 
 
Η Ελλάδα με  £3-£5 δισεκατομμύρια ευρώ που μπορεί να λάβει από την ΕΕ, είναι σε θέση να διαφυλάξει τα σύνορα της και να πετύχει τους ίδιους στόχους που επιδιώκει η ΕΕ, βάζοντας ταυτόχρονα ένα τέρμα στους εκβιασμούς και στις απειλές του Ερντογάν. Όμως, ανεξάρτητα από την απόφαση της ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση έχει συνταγματική υποχρέωση να ασφαλίσει τα ελληνικά σύνορα.
 
Τα μέτρα για την επιστροφή αλλοδαπών στις χώρες προέλευσης τους, αποτελούν την πιο λογική και οικονομικά εφικτή λύση για την Ελλάδα και την ίδια την ΕΕ, που είναι οικονομικά αδύνατον να συνεχίσουν να ξοδεύουν δισεκατομμύρια ευρώ, που θα πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο, καθώς χιλιάδες νέοι αλλοδαποί θα συνεχίσουν να έρχονται για δωρεάν ιατρική περίθαλψη, στέγαση και μηνιαία επιδόματα ή ότι άλλα αιτήματα προβάλλουν.
 
Μολονότι η κάθε χώρα αποφασίζει μονομερώς για το πόσοι και ποιοί από τους αλλοδαπούς θα πρέπει να απελαθούν,  η ΕΕ μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ομαλή επιστροφή τους. Η Ιαπωνία για παράδειγμα δίνει 3.000 δολάρια, σε άνεργους ξένους με ιαπωνικές ρίζες, που είχαν μετακομίσει στην Ιαπωνία από χώρες λατινικής Αμερικής, να γυρίσουν πίσω στις χώρες τους οριστικά. Η ΕΕ θα πρέπει να λάβει παρόμοια μέτρα προσφέροντας ένα ανάλογο ποσό για την επιστροφή των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα στις χώρες προέλευσης τους.
 
Οι λόγοι γιατί οι Έλληνες πολίτες και οι πολίτες άλλων χωρών απαιτούν προστασία συνόρων και επαναπατρισμό των αλλοδαπών, είναι γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις, και όχι γιατί είναι ρατσιστές και ξενόφοβοι. Όσοι θεωρούν ότι είναι, τότε θα πρέπει επίσης να συμφωνούν ότι όλες σχεδόν οι χώρες και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι το ίδιο. Η ΕΕ για παράδειγμα, όχι μόνο δεν θέλει τους πρόσφυγες, αλλά πληρώνει και από πάνω τον Ερντογάν καθώς και αφρικανικές κυβερνήσεις να τους κρατήσουν ή να τους πάρουν πίσω. 
 
Είναι η ίδια ΕΕ  που πριν  τέσσερα χρόνια άνοιξε την αγκαλιά της να τους υποδεχθεί. Τι έχει αλλάξει; Απλά, οι κυβερνήσεις τώρα παίρνουν αποφάσεις που βασίζονται στην πραγματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις και όχι, όπως προηγουμένως, σε ελπίδες ή ιδεολογίες  που οδήγησαν στην σημερινή κρίση.