Σύννεφα που χορεύουν, μαθηματικές συναρτήσεις που αποκτούν ζωή, doodles που δεν είναι απλώς μουτζούρες αλλά εργαλεία σκέψης. Το «Η Ίρις και το Ελεγχόμενο Χάος» δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο. Είναι μια βιωματική αφήγηση της καθημερινότητας με ΔΕΠΥ, ειπωμένη από μια 17χρονη μαθήτρια που επέλεξε να μετατρέψει το προσωπικό της χάος σε δημόσιο λόγο.

Η Ίρις Τουτουδάκη, μέσα από τις σύντομες ιστορίες της και κάποια σκίτσα της επιχειρεί να δείξει πώς σκέφτεται, αισθάνεται και μαθαίνει ένας εγκέφαλος που δεν λειτουργεί γραμμικά. Το project της έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον αναγνωστών, γονέων και εκπαιδευτικών, ανοίγοντας έναν διαφορετικό διάλογο γύρω από τη νευροδιαφορετικότητα.

  1. Τι είναι το «Η Ίρις και το Ελεγχόμενο Χάος»;

Το «Η Ίρις και το Ελεγχόμενο Χάος» είναι ένα ημερολόγιο βασισμένο στη δική μου καθημερινή εμπειρία με ΔΕΠΥ. Μέσα από μικρές ιστορίες προσπαθώ να δείξω πώς σκέφτεται, αισθάνεται και μαθαίνει ένας εγκέφαλος που δεν λειτουργεί γραμμικά. Δεν είναι ενημερωτικό με την κλασική έννοια· είναι βιωματικό.

  • Πώς γεννήθηκε η ιδέα του ημερολογίου;

Ξεκίνησε σαν προσωπικό ημερολόγιο, σε μια περίοδο που προσπαθώ να διαχειριστώ την καθημερινότητά μου ως 17χρονη μαθήτρια, και μάλιστα μαθήτρια με ΔΕΠΥ. Ζωγράφιζα για να οργανώνω τη σκέψη μου και να μειώνω το άγχος μου.
Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που για μένα ήταν μια καθημερινή εμπειρία, για άλλους ήταν κάτι που δεν είχαν ξαναδεί ή δεν μπορούσαν εύκολα να περιγράψουν. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ίσως άξιζε να το μοιραστώ.

  • Πώς σε βοηθούν τα σκίτσα και τα doodles στη σκέψη και την οργάνωση της καθημερινότητάς σου;

Γιατί έτσι σκέφτομαι. Οι εικόνες, τα χρώματα και τα doodles είναι τρόπος συγκέντρωσης και οργάνωσης. Για έναν εγκέφαλο με ΔΕΠΥ, το doodling βοηθά να μείνεις παρών. Είναι ο τρόπος μου να μεταφράζω το χάος σε κάτι λειτουργικό.

  • Πώς παρουσιάζονται οι ιστορίες σου στο κοινό;

Οι ιστορίες και τα σκίτσα μου δημοσιεύονται μέσα από τη στήλη «Η Ίρις και το Ελεγχόμενο Χάος» στο mother.gr. και στο marketnews.gr. Κάθε επεισόδιο λειτουργεί σαν ένα μικρό στιγμιότυπο από την καθημερινότητά μου, άλλοτε στο σχολείο, άλλοτε στο διάβασμα ή στην προσπάθεια να οργανώσω το χάος μου. Το format αυτό μου έδωσε χώρο να αναπτύξω τις ιστορίες με συνέπεια και βάθος.

  • Γιατί επέλεξες να μοιράζεσαι το project και μέσω Instagram;

Αναγνωρίζω ότι οι συνομήλικοί μου περνούν πολύ χρόνο στα social media. Μου φάνηκε λοιπόν σωστό να είμαι κι εγώ εκεί, όχι για να «προωθήσω» κάτι, αλλά για να είμαι πιο κοντά τους. Το Instagram λειτουργεί σαν ένας άμεσος και διαδραστικός χώρος, όπου μοιράζομαι αποσπάσματα, doodles και σκέψεις, και όπου υπάρχει διάλογος. Πολλοί νέοι μου στέλνουν μηνύματα ή σχόλια λέγοντας ότι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και αυτό έχει μεγάλη αξία για μένα.

  • Τι ανταπόκριση έχεις λάβει μέχρι τώρα;

Έχω λάβει αρκετά μηνύματα από παιδιά με ΔΕΠΥ που μου λένε ότι νιώθουν πως κάποιος επιτέλους τους καταλαβαίνει. Πολλοί, μάλιστα, μου γράφουν ότι δοκίμασαν κάποια tips και ιδέες που εμφανίζονται στις ιστορίες μου και η καθημερινότητά τους άρχισε να μοιάζει λίγο πιο διαχειρίσιμη. Αυτή η αίσθηση σύνδεσης είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα του project μέχρι στιγμής.

  • Ποιος είναι ο βασικός στόχος αυτής της πρωτοβουλίας;

Δεν θέλω να εξηγήσω τη ΔΕΠΥ με όρους διάγνωσης. Θέλω να δείξω πώς βιώνεται. Αν μέσα από τις ιστορίες μου κάποιος καταλάβει λίγο καλύτερα έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης ή μάθησης, τότε ο στόχος έχει επιτευχθεί.

  • Πώς συνδέεται αυτή η πρωτοβουλία με τα μελλοντικά σου σχέδια;

Με ενδιαφέρει πολύ η ψυχολογία και η νευροεπιστήμη. Θέλω να σπουδάσω ψυχολογία και να συνδυάσω την επιστημονική γνώση με δημιουργικά εργαλεία έκφρασης και ψυχοεκπαίδευσης. Το «Ελεγχόμενο Χάος» είναι για μένα μια πρώτη απόπειρα να ενώσω αυτούς τους δύο κόσμους.

  • Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε άλλα παιδιά και εφήβους με ΔΕΠΥ, ποιο θα ήταν;

Θα τους έλεγα ότι το να λειτουργεί διαφορετικά το μυαλό τους δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο ικανοί. Η δυσκολία ή η διαφορετικότητα ποτέ δεν σήμαιναν ανικανότητα. Συχνά σημαίνουν ότι ο εγκέφαλος δουλεύει με περισσότερες συνδέσεις, περισσότερες εικόνες, περισσότερη ένταση. Αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Είναι κάτι που, αν το καταλάβεις και το αποδεχτείς, μπορεί να γίνει δύναμη.

Iris and the Controlled Chaos

A 17-year-old turns her lived experience of ADHD into a creative initiative

Dancing clouds, mathematical functions coming to life, doodles that act as tools for thinking. Iris and the Controlled Chaos is not an ordinary diary. It is a lived narrative of everyday life with ADHD, told by a 17-year-old student who chose to turn her personal experience into a public voice.

Through her stories and selected sketches, Iris Toutoudaki seeks to explore how a brain that doesn’t function linearly thinks, feels, and learns. Her project has already attracted the interest of readers, parents, and educators, opening a different kind of conversation around neurodiversity.

1. What is Iris and the Controlled Chaos?

Iris and the Controlled Chaos is an illustrated diary based on my own everyday experience with ADHD. Through short stories, I try to show how a brain that doesn’t function linearly thinks, feels, and learns. It’s not informative in the traditional sense — it’s experiential.

2. How did the idea for the diary begin?

It started as a personal diary during a period when I was trying to manage my daily life as a 17-year-old student with ADHD. I was drawing to organize my thoughts and reduce anxiety.
Over time, I realized that what was an everyday experience for me was something others had rarely seen or found difficult to describe. That’s when I felt it might be worth sharing.

3. How do sketches and doodles help you with thinking and organizing your everyday life?

Because that’s how I think. Images, colors, and doodles help me concentrate and organize my thoughts. For a brain with ADHD, doodling helps you stay present. It’s my way of translating complexity into something functional.

4. How are your stories presented to the public?

My stories and sketches are published through the Iris and the Controlled Chaos column on mother.gr. Each episode works as a small snapshot of my everyday life — sometimes at school, sometimes while studying, sometimes while trying to organize my thoughts. This format gave me space to develop the stories with consistency and depth.

5. Why did you decide to share the project on Instagram as well?

I recognize that people my age spend a lot of time on social media. It felt important to be there too — not to promote something, but to be closer to them. Instagram works as a direct and interactive space where I share excerpts, doodles, and thoughts. Many young people message me saying they recognize themselves, and that means a lot to me.

6. What kind of response have you received so far?

I’ve received many messages from young people with ADHD who say they feel understood for the first time. Some of them also tell me they tried small tips or ideas from the stories and that their daily life started to feel more manageable. This sense of connection is the most meaningful outcome of the project so far.

7. What is the main goal of this initiative?

I don’t want to explain ADHD in diagnostic terms. I want to show what it feels like. If through these stories someone understands a different way of thinking or learning a little better, then the goal has been achieved.

8. How does this initiative connect to your future plans?

I’m very interested in psychology and neuroscience. I want to study psychology and combine scientific knowledge with creative tools of expression and psychoeducation. Controlled Chaos is my first attempt to bring these two worlds together.

9. If you could send one message to other children and teenagers with ADHD, what would it be?

I would tell them that having a mind that works differently does not mean they are less capable. Difficulty or difference has never meant incapacity. Often, it means that the brain works with more connections, more images, more intensity. This is not a disadvantage. It’s something that, if you understand and accept it, can become a strength.

Facebook Comments