Στην Ελλάδα του τρίτου μνημονίου, εν έτει 2015, ορισμένα ταμπού φυλάσσονται από τους φρουρούς του τραμπουκισμού. Η άποψη ποινικοποιείται, οι αναγνώσεις της ιστορίας απαγορεύονται. Ψηλά στη λίστα αυτών των ταμπού είναι το Πολυτεχνείο. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για αυτό έξω απ τα δόντια και με στοιχεία. 

Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να γιορτάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου με τον τρόπο που «γιορτάζουμε» κάθε ιστορική στιγμή του έθνους. Επιφανειακά, απλουστευτικά, μονοδιάστατα. Μένοντας στην αγνότητα των αγωνιστών, στον ηρωισμό των αντιστασιακών, την αγριότητα της καταστολής. Το «Πολυτεχνείο» περιορίστηκε στις μέρες και τις νύχτες της εξέγερσης. Δεν έχει πριν, ούτε μετά. Στο συλλογικό υποσυνείδητο «έριξε τη χούντα». Δεν είναι ακριβώς έτσι.

 
Είναι γνωστό ότι η χούντα των συνταγματαρχών ήταν αμερικανοκίνητη. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίχθηκε από την CIA, που υπερκέρασε και αιφνιδίασε το State Department, το οποίο και προέκρινε πραξικόπημα στρατηγών. Η CIA παρέμεινε στο παρασκήνιο της δικτατορίας από την αρχή μέχρι το τέλος της επταετίας. Επικεφαλής ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, όμως, όπως προκύπτει από απόρρητα έγγραφα της CIA, που δημοσίευσε το Βήμα στις 3/2/2002, αγαπημένο παιδί των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και εφεδρεία τους, όταν ο Παπαδόπουλος άρχισε να γίνεται ανυπάκουος, ήταν ο διοικητής της ΕΣΑ, ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης. Μάλιστα, το 1956 ήταν αρχηγός της ομάδας που αργότερα οργάνωσε το πραξικόπημα, θέση που κληροδότησε στον Πατίλη, που με τη σειρά του παρέδωσε στον Παπαδόπουλο.

Από τα ίδια έγγραφα του 1973 προκύπτει ότι ο Ιωαννίδης είχε απόψεις για το Κυπριακό που απηχούσαν τις αμερικανικές θέσεις και επιθυμίες. Πίστευε στη διχοτόμηση, με παραχώρηση ενός μικρού κομματιού του νησιού στους Τουρκοκυπρίους και υποστήριζε την ανάγκη να απομακρυνθεί από την εξουσία ο Μακάριος. Επίσης, διαφωνούσε με τον Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε ορκίσει Πρωθυπουργό το καλοκαίρι του 1973 τον Μαρκεζίνη, καθώς έκρινε ότι η χούντα είχε σχεδόν κάνει «τη δουλειά της», ο κομμουνιστικός κίνδυνος είχε παρέλθει και η χώρα έπρεπε να οδηγηθεί σε εκλογές στις αρχές του 1974. Μάλιστα, οι σχέσεις του με τον Παπαδόπουλο είχαν οξυνθεί σε βαθμό τέτοιο, που τον είχε απομακρύνει από τη θέση του διοικητή της ΕΣΑ – για να αναγκαστεί υπό την απειλή αντιπραξικοπήματος νεότερων αξιωματικών να τον επαναφέρει ένα μήνα μετά, ήτοι δύο μήνες πριν την εξέγερση.

Διαβάζουμε στην εν λόγω έκθεση της CIA: «Ο Ιωαννίδης έβαλε σε κίνηση τον μηχανισμό για το πραξικόπημα όταν η εξέγερση των φοιτητών, τον Νοέμβριο του 1973, και η πολιτική αστάθεια που επακολούθησε του έδωσαν τη δικαιολογία για να διακόψει τη φιλελευθεροποίηση που είχε ξεκινήσει ο Παπαδόπουλος. Ο Ιωαννίδης αναμενόταν να κινηθεί εναντίον του κοντά στις εκλογές που σχεδιάζονταν για το 1974.»

 
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσο θα πετύχαινε η μάλλον προδιαγεγραμμένη κίνηση Ιωαννίδη. Είναι όμως σαφές, ότι το Πολυτεχνείο έδωσε στον μετέπειτα δικτάτορα και πρωτεργάτη της κυπριακής τραγωδίας ένα πρώτης τάξεως πάτημα για να ρίξει τον Παπαδόπουλο. Το έκανε, ακριβώς, στις 25 Νοεμβρίου του 1973, μέρες μετά την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης. To Πολυτεχνείο εξυπηρέτησε τα σχέδια για ματαίωση της «φιλευθεροποίησης» του καθεστώτος. Οι αμερικανικές, δε, αλλά και οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, «παρακολούθησαν στενά και από μέσα» την πορεία της εξέγερσης, από την αρχή μέχρι το τέλος της. Το αναφέρει το ίδιο το κλιμάκιο της CIA στην Αθήνα σε αναφορές προς το Langley.
 
Ακόμα όμως κι αν κανείς έχει ενδοιασμούς, να πιστέψει τους ίδιους τους Αμερικανούς, μπορεί να ανατρέξει στην άποψη του ΚΚΕ, όπως αποδίδεται από έντυπο της Πανσπουδαστικής τον Φεβρουάριο του 1974. Εκεί γίνεται ανοιχτά λόγος για υποκίνηση και νόθευση της εξέγερσης από Έλληνες και ξένους πράκτορες. Βέβαια, είναι διαδεδομένη η θέση, ότι το ΚΚΕ εδώ συκοφαντεί εσκεμμένα την κατάληψη του Πολυτεχνείου από φοιτητές της Νομικής, στο πλαίσιο της διαμάχης αναρχικών-κομμουνιστών, που καλά κρατεί και σήμερα. Όμως, η παρουσία πρακτόρων, ακόμα και σε μικρότερη κλίμακα, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Γράφει η ανακοίνωση:
 
«Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ/χνείου τη Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικήςCIA, με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι ν’ απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωσή μας του Πολυτεχνείου απ’ το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να ξαναχρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του «επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος» για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι Αμερικάνοι, η CIA και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν, ύστερα απ’ τη παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης και τη φοβερά επικίνδυνη για τη τύχη της εξουσίας τους ανάπτυξη των πιο σύνθετων αντιδικτ/κών αγώνων του λαού ενάντια στη πρωτοφανή καθίζηση του βιοτικού του επιπέδου και τη φασιστική σκλαβιά.»
 
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε σε μεγάλη έκταση. Να γίνει αναφορά στην σύνδεση των γεγονότων με τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, έναν μήνα πριν, κατά τον οποίο ο Παπαδόπουλος είχε αρνηθεί τη χρήση των βάσεων για την υποστήριξη του Ισραήλ, το οποίο και τελικώς ηττήθηκε. Να παρατεθεί η πληροφορία του Αθανάσιου Στριγγά περί παρουσίας του ίδιου του Μοσέ Νταγιάν στην Αθήνα από τις 14 Νοεμβρίου – που όμως δεν επιβεβαιώνεται. Να ανατρέξουμε ακόμα και στην τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου το 2006, όπου οι αναφορές στο Πολυτεχνείο εκπλήσσουν, αν δεν σοκάρουν. Ας μείνουμε στα σαφή και τα χειροπιαστά.
 
Με πράκτορες μέσα, με τον Ιωαννίδη έτοιμο να επέμβει, με το σχέδιο της διχοτόμησης έτοιμο, το Πολυτεχνείο εντάσσεται σαφώς στην αιτιακή αλυσίδα που οδηγεί στην εισβολή. Δεν έφερε το Πολυτεχνείο την εισβολή, όπως επεχείρησαν να μου αποδώσουν ορισμένοι, που δεν ακούνε, είτε διότι δεν μπορούν, είτε διότι δεν θέλουν, είτε διότι βρίσκονται σε διατεταγμένη και έμμισθη υπηρεσία. Όμως διευκόλυνε την αλληλουχία των γεγονότων με τρόπο σαφή και ενδεχομένως καθοριστικό. 

Τέλος, αυτό δεν αφαιρεί από την τιμή που πρέπει σε όλους και όλες, που συμμετείχαν στην εξέγερση από πάθος για την ελευθερία, από απέχθεια προς τον ολοκληρωτισμό, με γενναιότητα και αυτοθυσία. Ούτε προσβάλλει στο ελάχιστο τη μνήμη των νεκρών, που δολοφονήθηκαν αγωνιζόμενοι. Δυστυχώς, οι υποτιθέμενοι προστάτες της είναι που μετατρέπονται σε πραγματικούς επίγονους της χούντας, έτοιμοι όπως είναι απλώς να βρίσουν, να σπιλώσουν, να απειλήσουν και να στοχοποιήσουν τον «Μπογδάνο», διότι τους ενοχλεί η μούρη του, το στυλ του και οι γνώμες του. Φοβάμαι πως, από αυτήν την άποψη, η χούντα όντως δεν τελείωσε το ’73. Είναι εδώ, φορά προβιά προοδευτισμού και δείχνει τα δόντια της.
 

Και καλώ όποιον από τους παραπάνω πιστεύει ότι δεν είναι φασίστας στην ψυχή, να δημοσιεύσει αυτό το κείμενο από το ίδιο μέσο που με έκραξε, αποδίδοντάς μου κίνητρο άλλο από την αγάπη για την αλήθεια και κατηγορώντας με ότι η άποψή μου στερείται στοιχείων. Και ας με ξαναβρίσει όσο θέλει. Όμως να δημοσιεύσει πρώτα την απάντησή μου, όπως θα παρακαλούσα να κάνει και κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης αντιλήφθηκε το μέγεθος της επίθεσης που μου έγινε και πιστεύει στον διάλογο και όχι στο νόμο της ζούγκλας.

Facebook Comments