Ηλία, ρίχ’το!

Υπάρχει πολλή Ελλάδα στα μπουζούκια. Όχι μόνο αριθμητικά – που υπάρχει κι απ’αυτό πολλή. Και πολιτισμικά. Δε νιώθει ο Ολλανδός. Καλάθι γαρύφαλλα ευρώ πενήντα. Και πίτα όλα. Και μία είναι η σκηνή στον ελληνικό κινηματογράφο που περιγράφει τα πάντα. Όλα είναι δρόμος. Βιετνάμ.

 

«Πάρε τον εκσκαφέα και έλα εδώ τώρα. Ρε θα σου πληρώσω όσο γουστάρεις. Τίποτα μωρέ, ο Μάκης γουστάρει να γκρεμίσουμε ένα μαγαζί.» Έτσι, για το φτιάξιμο. Πάνω στο ζεϊμπέκικο, «Ρίχ’το Ηλία! Ηλία, ρίχ’το!» φωνάζει ο Αρμένης αφού έχει πρώτα πυρπολήσει την καμπαρντίνα του με ουίσκι, ξημερώματα στην ερημιά. Ο γκρεμιστής κι ο χτίστης του Παλαμά, «ο διαλεχτός της άνοιξης κι ο ακριβογιός της πίστης», θα πεις.

 

Το κεφάλι του Παλαμά βεβηλώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες έξω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Ο ποιητής επισημαίνει παρακάτω ότι το γκρέμισμα θέλει «νου και καρδιά και χέρι». Από χέρι είμαστε χαμένοι σίγουρα, εφόσον συνεχίσουμε έτσι.

 

Δεν είναι μόνο ότι χρωστάμε της Μιχαλούς. Είναι κι ότι οι έξω έχουν καταλάβει ότι τους δουλεύουμε. Που αυτό ακριβώς κάνουμε. Έχουμε έναν Μάρδα να μετράει και δυο-τρεις περσόνες για τα συμβούλια, τις συναντήσεις, τα γκρουπ, τις συνόδους και τις τηλεδιασκέψεις. Και τους έχουμε πεθάνει στην θεωρία, το ευχολόγιο και την ηθικολογία. Κι αυτοί δεν έχουν καμία διάθεση να ψυχαναλύσουν τον καπιταλισμό.

 

Στο ντιβάνι της χώρας, μάθανε πως χανόμαστε και πλακώσαν όλοι. Όσοι τα έχουν με τη δημοκρατία, όσοι θέλουν να καταλυθεί το κράτος, το σύστημα, η κοινωνική οργάνωση με τις δομές και τις σταθερές μιας κοινοβουλευτικής εξουσίας, τώρα χαίρονται. Τα Εξάρχεια μετατράπηκαν σε γκέτο. Όποιος θέλει καταλαμβάνει ό,τι θέλει. Λίγα μέτρα από το σημείο του άγριου ξυλοδαρμού φοιτητή από τα ΜΑΤ που το 2011 είχε γεννήσει οργή, χθες οι αραιές διμοιρίες έτρωγαν κοτρώνες και στέκονταν παθητικά.

 

Κι η αγορά στεγνώνει. Το κράτος δεν πληρώνει τίποτα πέραν των αναγκαίων για να χωρούν σε σλόγκαν: «μισθοί και συντάξεις». Οι υπόλοιποι, χαιρόμαστε την αξιοπρέπεια του έθνους. Θυμόμαστε ότι η θεωρητική πρόταση Βαρουφάκη has been all along μια χρεωκοπία εντός ευρωζώνης. Κι έχουμε γεμίσει αναφορές σε «παράλληλο νόμισμα». Παράλληλο σε τί; Σ’αυτό που δεν έχουμε;

 

Ο Σαρτρ του Μάη των σοφών της Κουμουνδούρου έγραφε: «Η κόλαση είναι οι άλλοι.» Μπίνγκο. Αυτοί μας φταίνε. Που δεν επιθυμούν έναν έντιμο συμβιβασμό στον οποίο εκείνοι θα βάζουν λεφτά κι εμείς θα κρατικοποιούμε τράπεζες και θα επαναφέρουμε την εκπαίδευση στο 1982. Πρόκειται για μιαν Ευρώπη της νεοφιλελεύθερης απληστίας. Δεν σέβεται τον άνθρωπο, τη δημοκρατία, τους λαούς, τους πρόσφυγες. Ζητά μόνο θυσίες. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Ρίχ’το.