Τις συνέπειες από ένα ελληνικό «default», εξετάζει σε σημερινή της ανάλυση η UBS, σχολιάζοντας ότι υπήρξε πολλή συζήτηση στα ΜΜΕ και στις αγορές για μια πιθανή ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης να καταβάλει πληρωμές και να τηρήσει τις υποχρεώσεις της στο προσεχές μέλλον.
Οι συνέπειες σε μια τέτοια περίπτωση θα εξαρτηθούν από το ποιες δεσμεύσεις έχουν αθετηθεί. Αλλά σε κάθε περίπτωση, θα περίμενε κανείς περαιτέρω περιορισμούς στις αγορές ελληνικών ομολόγων και στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, ως αποτέλεσμα της μη πληρωμής.
Το βασικό σενάριο της UBS, η Ελλάδα δεν θα βγει από την ευρωζώνη. Ωστόσο, εάν συνέβαινε, «νομίζουμε ότι θα ήταν δυνατό μέσω δύο οδών»:
Πρώτον, η σύντομη οδός. Ένα μεγάλο κύμα εκταμίευσης καταθέσεων από το τραπεζικό σύστημα, ενώ το ευρωσύστημα αρνηθεί να χρηματοδοτήσει τις τράπεζες μέσω επέκτασης του ELA. Η κυβέρνηση θα πρέπει τότε να αναχρηματοδοτήσει (και πιθανώς να ανακεφαλαιοποιήσει) το τραπεζικό σύστημα, δημιουργώντας ένα νέο νόμισμα. Ωστόσο, αυτό θα μπορούσε να επιβραδυνθεί με την επιβολή capital controls, περιορίζοντας την εκταμίευση καταθέσεων.
Δεύτερον, η αργή οδός. Η κυβέρνηση, έχοντας ξεμείνει από κεφάλαια, θα μπορούσε να υποκαταστήσει τα ευρώ με IOUs σε κάποιες από τις πληρωμές. Ξεκινώντας με πληρωμές προς τους προμηθευτές (συμπεριλαμβανομένων και των φαρμακευτικών, όπως το 2011), και στη συνέχεια –θεωρητικά- προχωρώντας στους μισθούς και στις συντάξεις του δημοσίου τομέα, με την πάροδο του χρόνου.
Από τη στιγμή που οι τωρινές υποχρεώσεις χρέους της Ελλάδας δεν αποτιμώνται στην ονομαστική τους αξία από την αγορά ομολόγων, ούτε και τα IOUs, αυτό σημαίνει ότι η αγοραστική τους ισχύ πιθανώς θα είναι χαμηλότερη από αυτή του ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο, το παράλληλο νόμισμα θα ήταν ήδη υποτιμημένο.
Όσο περισσότερα τέτοια IOUs εκδίδονται, τόσο μεγαλύτερη θα ήταν η ανάγκη για το τραπεζικό σύστημα να προχωράει σε πληρωμές σε αυτά. Η ανάγκη θα αυξανόταν επίσης για τις επιχειρήσεις αι τους πολίτες να τα χρησιμοποιούν για να πληρώνουν φόρους. Καθώς αυτό συνεχιζόταν, θα ήταν πιθανό ότι περισσότερα ευρώ θα διέρρεαν από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και η οικονομία θα βασιζόταν στο νέο νόμισμα σε μεγαλύτερο βαθμό.
Θεωρητικά και μόνο, η Ελλάδα θα μπορούσε να παραμείνει στο ευρώ υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά θα ερχόταν ένα σημείο σε αυτή τη διαδικασία στο οποίο θα είχε –πρακτικά- ήδη φύγει.
