Όταν κοντά 50 χρόνια πριν ο Μάνος Χατζηδάκις έδινε «ζωή» στους στοίχους του Νίκου Γκάτσου και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδούσε «ποιος είν’ απόψε ο τυχερός; στο Λαύριο γίνεται χορός», είναι βέβαιο ότι κανείς τους δεν θα μπορούσε να φανταστεί τι «χορός» έγινε στο Λαύριο τις τελευταίες μέρες. Ποταμίσιος χορός!
Ο Γραμματέας της ΝΔ Ανδρέας Παπαμιμίκος δήλωνε «ανήκουμε – αν θέλετε – στην ίδια όχθη του “ποταμιού”. Αυτή των μεταρρυθμίσεων και των ριζοσπαστικών αλλαγών».
Ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας, έκανε ένα βήμα παραπάνω: «ελάτε να συζητήσουμε για τις πρωτοβουλίες και τις ανατροπές που πραγματικά χρειάζεται ο τόπος για να ορθοποδήσει. Ελάτε να μιλήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα», είπε.
Και από κοντά ο Πέτρος Τατσόπουλος, ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης, να κάνουν ανοίγματα, να επιδοκιμάζουν το εγχείρημα, να δηλώνουν «μαζί θα προχωρήσουμε». Και από πιο μακριά, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.
Τι άραγε έγινε και ο Σταύρος Θεοδωράκης αγαπήθηκε ξαφνικά από όλους, ενώ τις θέσεις του (πολλές δεν τις έχει ο ίδιος δημοσιοποιήσει) για κεντρικά πολιτικά ζητήματα δεν τις γνωρίζει σχεδόν κανείς;
Ανώτερο στέλεχος της Κυβέρνησης εκτιμά ότι το γεγονός πως οι θέσεις του Ποταμιού δεν είναι γνωστές είναι και το μυστικό της «αγάπης» που του δείχνουν άπαντες. Όλοι γνωρίζουν ότι οι εποχές της αυτοδυναμίας παρήλθαν ανεπιστρεπτί και η δυναμική που παρουσιάζει το «Ποτάμι» αυτομάτως το καθιστά εν δυνάμει κυβερνητικό εταίρο.
Ο χώρος που μεσολαβεί από τη ΝΔ ως τον ΣΥΡΙΖΑ, στις προσεχείς εκλογές εκτιμάται ότι θα «καθαρίσει» και οι μόνοι που θα μπορέσουν να επιβιώσουν θα είναι το «Ποτάμι» και το ΠΑΣΟΚ. Άρα θέλοντας και μη οι «μεγάλοι» οφείλουν να πάρουν τα μέτρα τους αν επιθυμούν (και επιθυμούν) να σχηματίσουν κυβερνητικό σχηματισμό.
Ταυτοχρόνως η ανυπαρξία σκληρών πολιτικών θέσεων, δίνει το δικαίωμα και σε άλλους να βλέπουν θετικά το «Ποτάμι», έστω και αν δεν προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο.
