Το τι πολιτική ανοησία έχει λεχθεί το τελευταίο διάστημα, αφότου η «πλατεία» αποφάνθηκε ότι η κυβέρνηση είναι «απονομιμοποιημένη», δεν περιγράφεται.
Άλλοι με πολιτική σοβαροφάνεια κι άλλοι με χυδαία ωμότητα, λες και δεν ξέρουν ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν μόνο με εκλογές ή με απώλεια της δεδηλωμένης. Η κυβέρνηση πριν από λίγες μέρες πήρε έμμεση ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Ενώ η προσφυγή στις κάλπες εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την ίδια και όχι από τις άναρθρες κραυγές του όχλου, ο οποίος δεν είναι οι συγγενείς, αλλά κρύβεται μέσα στους συγγενείς.
Υπάρχει όμως και το ακόμα χειρότερο, μιας και η θεσμικότητα δεν λέει και πολλά σε αυτόν τον όχλο patchwork: Οι αριθμοί. Όπως και να το κάνουν δεν βγαίνουν. Με τη Ν.Δ. πρώτο κόμμα και με διαφορά 10 μονάδων, από το όποιο δεύτερο κυβέρνηση των «προοδευτικών δυνάμεων» δεν γίνεται. Με το μπόνους του πρώτου κόμματος, χωρίς το πρώτο κόμμα κυβέρνηση δεν γίνεται. Με οποιονδήποτε αρχηγό και με οποιεσδήποτε παραχωρήσεις του Ανδρουλάκη, του Φάμελλου, της Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου κ.λπ.
Και επειδή η υποκρισία περισσεύει, ακούμε τον Ν. Ανδρουλάκη (ο οποίος δημοσκοπικά πέφτει συνεχώς) να λέει «στόχος μας είναι να είμαστε πρώτο κόμμα». Αφού το 13% λέει πως θα είναι πρώτο κόμμα, γιατί να μη το πει και το 11% (Κωνσταντοπούλου) ή το 10% (Βελόπουλος); Εδώ τόλμησε να το πει ο ΣΥΡΙΖΑ του… 6%.
Η ξεροκέφαλη πραγματικότητα, όμως, λέει άλλα. Αν δεν συμβεί κάτι πολύ μεγάλο, η Ν.Δ., η οποία σε αυτές τις δυσμενέστατες συνθήκες είναι πρώτη με διαφορά 8%-13%, θα είναι πρώτη και το 2027. Άρα οποιαδήποτε εκδοχή κυβέρνησης συνεργασίας είναι ένα κρύο ανέκδοτο.
