Η επιλογή του Ν. Φαραντούρη να ανακινεί δημόσια προτάσεις για «άμεση προσφυγή στις κάλπες» και «διάλυση του Κοινοβουλίου», μολονότι δεν στοιχειοθετείται επίσημα με ποσοστά, υποδηλώνει μια ακραία ρητορική που απομακρύνει την πολιτική συζήτηση από τη θεσμική ομαλότητα.
Το 2,6%, ως μοχλό πίεσης για κυβερνητική αλλαγή προσβάλλει την ίδια τη λογική της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Αντί να προτείνει ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις και συζητήσεις, διακινεί σχήματα που κινδυνεύουν να αποδυναμώσουν τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος και να διαιρέσουν την κοινωνία.
