Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επανέρχεται με μια βαριά και ισοπεδωτική ρητορική, επιλέγοντας χαρακτηρισμούς που περισσότερο πολώνουν παρά φωτίζουν την πολιτική συζήτηση.
Αντί για τεκμηριωμένη κριτική και συγκεκριμένες προτάσεις, καταφεύγει σε γενικεύσεις και ύβρεις, που ακυρώνουν κάθε έννοια θεσμικού λόγου. Η συνεχής χρήση ακραίων εκφράσεων μπορεί να εξυπηρετεί την επικοινωνιακή ένταση, αλλά δεν συνιστά πολιτικό επιχείρημα, ούτε συμβάλλει στη λύση των πραγματικών προβλημάτων.
Σε μια περίοδο που απαιτείται σοβαρότητα, ευθύνη και προτάσεις, η επιλογή της καταγγελίας χωρίς περιεχόμενο καταλήγει να υπονομεύει την ίδια την αξιοπιστία της αντιπολίτευσης.
