Η παγκόσμια οικονομία κινείται σε μια φάση εύθραυστης ανάπτυξης, όπου η ανθεκτικότητα συνυπάρχει με έντονες ανισορροπίες, αυξημένους γεωπολιτικούς κινδύνους και διαρκείς προκλήσεις στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική.
Παρότι το σενάριο μιας γενικευμένης ύφεσης έχει απομακρυνθεί, το διεθνές περιβάλλον παραμένει ασταθές και ιδιαίτερα ευάλωτο σε εξωγενείς κραδασμούς.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών, η παγκόσμια ανάπτυξη διαμορφώνεται κοντά στο 3%, χαμηλότερα από τον ιστορικό μέσο όρο, αντανακλώντας τις επιπτώσεις των υψηλών επιτοκίων, του αυξημένου κόστους δανεισμού και της επιβράδυνσης του διεθνούς εμπορίου. Η εικόνα, ωστόσο, δεν είναι ενιαία: οι μεγάλες οικονομίες ακολουθούν διαφορετικές τροχιές, εντείνοντας τις αποκλίσεις.
Η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών εμφανίζει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Η κατανάλωση παραμένει ισχυρή και η αγορά εργασίας σφιχτή, στηρίζοντας την ανάπτυξη. Παράλληλα όμως, τα υψηλά επιτόκια και το αυξημένο δημοσιονομικό έλλειμμα δημιουργούν πιέσεις στις αγορές ομολόγων και ενισχύουν τη μεταβλητότητα στις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του αμερικανικού χρέους επανέρχεται δυναμικά, επηρεάζοντας τις παγκόσμιες ροές κεφαλαίων.
Στην Ευρωζώνη, η εικόνα είναι πιο υποτονική. Η βιομηχανική δραστηριότητα παραμένει ασθενής, η ζήτηση εύθραυστη και οι επενδύσεις περιορισμένες. Αν και ο πληθωρισμός αποκλιμακώνεται, δίνοντας περιθώρια για πιο ήπια νομισματική πολιτική, οι τιμές ενέργειας, η γεωπολιτική αβεβαιότητα και τα υψηλά επίπεδα χρέους σε ορισμένες χώρες συνεχίζουν να λειτουργούν ως τροχοπέδη. Οι οικονομίες του Νότου εμφανίζουν καλύτερη δυναμική, κυρίως λόγω τουρισμού και επενδύσεων, χωρίς όμως να αλλάζουν τη συνολική εικόνα βραδείας ανάκαμψης.
Η Κίνα παραμένει βασική πηγή αβεβαιότητας. Η επιβράδυνση της ανάπτυξης, η κρίση στον κλάδο των ακινήτων, η ασθενής εγχώρια ζήτηση και οι εμπορικές εντάσεις με τη Δύση περιορίζουν τις προοπτικές. Οι παρεμβάσεις των αρχών είναι στοχευμένες, αποφεύγοντας μεγάλες δημοσιονομικές ενέσεις, γεγονός που κρατά χαμηλά τις προσδοκίες για ισχυρή ανάκαμψη.
Οι αναδυόμενες αγορές εμφανίζουν συνολικά μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, αλλά με έντονες διαφοροποιήσεις. Ορισμένες επωφελούνται από τη μεταφορά παραγωγής, τις πρώτες ύλες και τις δημογραφικές τάσεις, ενώ άλλες παραμένουν ευάλωτες σε ισχυρό δολάριο, υψηλό εξωτερικό χρέος και πολιτική αστάθεια.
Στο παρασκήνιο, οι βασικοί κίνδυνοι παραμένουν ενεργοί: γεωπολιτικές συγκρούσεις, εμπορικός προστατευτισμός, υψηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, καθώς και η καθυστερημένη επίδραση της αυστηρής νομισματικής πολιτικής.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται, αλλά σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας. Η πρόκληση για κυβερνήσεις και αγορές δεν είναι μόνο η διατήρηση της ανάπτυξης, αλλά η διαχείριση των κινδύνων και η αποφυγή νέων ανισορροπιών που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν τον επόμενο κύκλο αστάθειας.
