Η Κίνα συνεχίζει να αναπτύσσεται, αλλά με σαφώς χαμηλότερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν, επιβεβαιώνοντας ότι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου βρίσκεται σε φάση δομικής επιβράδυνσης. Παρά τα μέτρα στήριξης από το Πεκίνο, η ανάκαμψη παραμένει εύθραυστη, με πολλαπλά «φρένα» να περιορίζουν τη δυναμική της οικονομίας.
Κεντρικό πρόβλημα παραμένει η κρίση στον κλάδο των ακινήτων, που επί χρόνια αποτελούσε βασικό μοχλό ανάπτυξης. Η υπερχρέωση μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, η πτώση των τιμών και η χαμηλή εμπιστοσύνη των νοικοκυριών έχουν περιορίσει τις επενδύσεις και έχουν πλήξει τον πλούτο των καταναλωτών. Ο τομέας ακινήτων, που συνδέεται άμεσα και έμμεσα με μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας, συνεχίζει να λειτουργεί ως βαρίδι.
Την ίδια στιγμή, η εγχώρια κατανάλωση δεν έχει ανακάμψει στον βαθμό που ανέμεναν οι αρχές. Τα κινεζικά νοικοκυριά εμφανίζονται επιφυλακτικά, αυξάνοντας την αποταμίευση αντί για τις δαπάνες, λόγω αβεβαιότητας για την αγορά εργασίας και το εισόδημα. Η ασθενής ζήτηση περιορίζει την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών παρεμβάσεων και ενισχύει τον κίνδυνο αποπληθωριστικών πιέσεων.
Στον εξωτερικό τομέα, η εικόνα είναι επίσης μικτή. Οι εξαγωγές αντιμετωπίζουν πιέσεις από την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και από τις εμπορικές και γεωπολιτικές εντάσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Ο τεχνολογικός ανταγωνισμός, οι περιορισμοί σε κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού και ο αυξανόμενος προστατευτισμός δυσκολεύουν περαιτέρω τις προοπτικές.
Το Πεκίνο έχει επιλέξει μια στοχευμένη στρατηγική στήριξης, αποφεύγοντας μεγάλα δημοσιονομικά πακέτα ή επιθετική χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής. Οι αρχές δίνουν έμφαση στη σταθερότητα, στη μείωση των χρηματοοικονομικών κινδύνων και στη μετάβαση σε ένα πιο βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης, βασισμένο στην τεχνολογία, την καινοτομία και την εσωτερική κατανάλωση. Ωστόσο, αυτή η μετάβαση είναι αργή και συνοδεύεται από κόστος.
Συμπερασματικά, η Κίνα δεν βρίσκεται σε κρίση, αλλά ούτε και σε τροχιά δυναμικής ανάκαμψης. Η ανάπτυξη συνεχίζεται, αλλά με εμφανή «φρένα», καθώς τα διαρθρωτικά προβλήματα, η χαμηλή εμπιστοσύνη και το ασταθές διεθνές περιβάλλον περιορίζουν τις δυνατότητες επιτάχυνσης. Για την παγκόσμια οικονομία, η πορεία της Κίνας παραμένει καθοριστικός παράγοντας — όχι πια ως ατμομηχανή ταχείας ανάπτυξης, αλλά ως πηγή συνεχιζόμενης αβεβαιότητας.
