Η κριτική που ασκείται από τον Άρη Πορτοσάλτε προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου εστιάζει σε μια βασική αντίφαση: την απόσταση ανάμεσα στη ρητορική και τη στάση της.
Όταν κάποιος αυτοπροσδιορίζεται ως «Αριστερός», αλλά την ίδια στιγμή υιοθετεί θέσεις που φλερτάρουν με απόλυτες και συγκεντρωτικές λογικές, δημιουργείται εύλογα ερώτημα για τη συνέπεια και την αξιοπιστία του πολιτικού λόγου.
Η δημόσια παρουσία της συχνά χαρακτηρίζεται από έντονη καταγγελτική διάθεση, χωρίς όμως πάντα να συνοδεύεται από ρεαλιστικές προτάσεις διακυβέρνησης.
Σε ένα περιβάλλον που απαιτεί σοβαρότητα και ισορροπία, η υπερβολή και η πόλωση ενδέχεται να λειτουργούν περισσότερο αποσταθεροποιητικά παρά ουσιαστικά για τον δημόσιο διάλογο.
